ตึกร้างยังคงตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางรัตติกาล ราวกับชายชราผู้โดดเดี่ยวที่เฝ้าปกป้องบางสิ่งอยู่บนผืนดินรกร้างแห่งนี้
เนื่องจากไม่มีถนนสายใหญ่ รถของถังกั่วจึงเข้าไปไม่ได้ ทั้งสองคนเลยต้องลงจากรถแล้วเดินเท้าเข้าไป
ถังกั่วก้มมองรอยเท้าสับสนวุ่นวายบนพื้นแล้วยิ้ม ก่อนส่ายหน้า “เด็กสองคนนั้นคงไม่ตกใจจนเสียสติหรอกนะ”
ซ่งสิงจื่อตอบว่า “คงไม่ถึงขั้นนั้น อย่างน้อยพวกเขายังพูดคุยกับคนนอกได้ แสดงว่ายังไม่จมอยู่กับเรื่องนี้มากนัก”
ถังกั่วพยักหน้าเห็นด้วย
ไม่นาน ทั้งสองก็มายืนอยู่หน้าตึกร้างหลังนั้น
ถังกั่วเงยหน้าขึ้น ส่องไฟฉายไปยังตัวตึก มีนกทำรังอยู่ใต้ชายคา พอถูกแสงไฟส่องเข้าใส่ พวกมันก็ตกใจบินหนีกันว่อน
ดวงจันทร์กลมโต แต่ตึกหลังนี้กลับดูราวกับเป็นความมืดเสียเอง ไม่ว่าจะส่องอย่างไรก็ไม่อาจทำให้สว่างขึ้นมาได้
เธอหรี่ตามอง “มองแบบนี้แล้วก็น่ากลัวจริง ๆ”
ซ่งสิงจื่อชะโงกมองรอบ ๆ “ดูแล้วคงร้างมาสิบกว่าปีเป็นอย่างน้อย คุณเป็นคนท้องถิ่น รู้จักที่นี่ดีไหม”
ถังกั่วพยักหน้า “เมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน มีนายทุนอสังหาริมทรัพย์คนหนึ่งบอกว่าจะสร้างบ้าน แต่ต่อมาผังเมืองเปลี่ยนกะทันหัน ที่นี่เลยไม่ได้รับการพัฒนา นายทุนก็รีบถอนทุนหนีไป ตึกเลยถูกทิ้งไว้ตรงนี้โดยไม่มีใครดูแล”
ซ่งสิงจื่อพยักหน้า จากด้านนอกมองไม่เห็นอะไรผิดปกติเป็นพิเศษ
เขาจึงเสนอว่า “เข้าไปดูข้างในไหม”
“ได้สิ”
เธอก้าวเข้าไปอย่างไม่ใส่ใจ แล้วยังยิ้มแซวว่า “ถ้าเดี๋ยวมีผีจริง ๆ ฉันจะทิ้งคุณไว้แล้วหนีเอาตัวรอดคนเดียวแน่นอน”