สถานที่จัดกิจกรรมสร้างความสามัคคีคือภูเขาลูกหนึ่งชื่อเขาเทาจื่อฉู่
ที่นี่มีทิวทัศน์งดงาม ถึงขั้นมีนักท่องเที่ยวจำนวนไม่น้อยเดินทางมาเพราะชื่อเสียง แต่วันนี้เป็นวันทำงาน คนจึงไม่มาก ระหว่างทางพวกเขาไม่เห็นเงานักท่องเที่ยวเลยสักคน
มองจากเชิงเขาขึ้นไป ภูเขาทั้งลูกถูกปกคลุมด้วยสีเขียว มองเห็นจุดดำเล็ก ๆ เคลื่อนไหวอยู่บนไหล่เขาราง ๆ จุดดำเหล่านั้นคือฝูงวัวกับแพะที่กำลังกินหญ้า พอเดินเข้าไปในป่าก็จะพบว่าต้นไม้ที่นี่สูงใหญ่ตั้งตระหง่าน เป็นเหมือนร่มบังแดดตามธรรมชาติ แสงอาทิตย์ส่องลงมาได้เพียงลอดผ่านช่องว่างระหว่างกิ่งไม้
ในอากาศมีกลิ่นหญ้าสดจาง ๆ ข้างหูยังมีเสียงนกร้องใสกังวาน
ทุกคนต่างกำลังเพลิดเพลิน จนกระทั่งเว่ยรั่วเฟยเห็นถังกั่วพาซ่งสิงจื่อเดินมาด้วยกัน
ความกระตือรือร้นที่กำลังเตรียมประกอบเตาย่างพลันมลายหายไป เขาพุ่งพรวดเข้ามา ชี้หน้าซ่งสิงจื่อแล้วถามว่า “ทำไมไปที่ไหนก็เจอแกทุกที!?”
ถังกั่วปัดมือที่ชี้ค้างอยู่กลางอากาศของเขาลง
“เว่ยรั่วเฟย มีมารยาทหน่อย”
เว่ยรั่วเฟยทำสีหน้าราวกับถูกเอาเปรียบอย่างแสนสาหัส “กิจกรรมสร้างความสามัคคีของหน่วยหก หมอชันสูตรอย่างแกมาทำอะไร?”
ซ่งสิงจื่อตั้งใจเปลี่ยนมาใส่เสื้อแจ็กเก็ตกันลมสีดำกับกางเกงขากว้าง ล้วงมือทั้งสองข้างไว้ในกระเป๋า มองเว่ยรั่วเฟยอย่างสงบนิ่ง ทั้งตัวดูสูงโปร่งและหล่อเหลา
เขาตอบว่า “หัวหน้าถังของพวกแกเป็นคนเชิญฉันมาเอง”
เว่ยรั่วเฟยเบิกตากว้าง มองไปทางถังกั่ว ถังกั่วมองกลับมา พลางเลิกคิ้วถาม “แกมีปัญหาเหรอ?”