วันนี้ถังกั่วไม่ได้ขับรถ เพราะติดวันห้ามรถตามเลขทะเบียน
บริเวณโดยรอบกำลังจัดกิจกรรมส่งท้ายปีเก่า ทั้งสองจึงตั้งใจเดินไปก่อนสักช่วง แล้วค่อยเรียกรถตรงข้างหน้า น่าจะสะดวกกว่า
ริมถนนแขวนโคมสีแดงสด ผู้คนเดินขวักไขว่ บรรยากาศเต็มไปด้วยความรื่นเริง ทุกคนต่างแบกความหวังที่มีต่อปีใหม่ เดินผ่านพวกเขาไป
ถังกั่วเงยหน้าขึ้น เห็นซ่งสิงจื่อกำลังมองท้องฟ้าอย่างสนใจ จึงถามว่า “เป็นอะไร?”
ซ่งสิงจื่อยิ้ม “ไม่มีอะไร แค่รู้สึกว่านี่เป็นฤดูหนาวที่อบอุ่นที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมา”
ฤดูหนาวของเต๋อหงอบอุ่นจริง ๆ กลางวันแทบไม่ต่างจากฤดูใบไม้ผลิหรือฤดูร้อน ตอนนี้มีเพียงลมเย็นพัดมาในยามค่ำ ถังกั่วสวมเสื้อคลุมตัวยาวก็เอาอยู่แล้ว
เธอยิ้มแล้วถามว่า “ถ้าเทียบกับปักกิ่ง คุณอยากอยู่ที่ไหนมากกว่า?”
พอถามออกไป เธอก็รู้สึกว่าไม่ควรเอามาเปรียบเทียบกันแบบนี้
อย่างไรปักกิ่งก็เป็นบ้านเกิดของเขา แถมยังเป็นเมืองหลวงด้วย ไม่ว่ายังไงก็น่าจะดีกว่าเต๋อหงสิ?
ใครจะคิดว่าซ่งสิงจื่อจะตอบว่า “ที่นี่”
ถังกั่วเลิกคิ้ว หยุดเดินแล้วหันไปมองเขาด้วยความสงสัย “ว่าแต่ ปีนี้คุณไม่คิดจะกลับบ้านไปฉลองปีใหม่หรือ?”
ซ่งสิงจื่อหยุดเดินตาม สีหน้าสบาย ๆ ขณะตอบว่า “คุณคิดว่างานอย่างพวกเรามีวันหยุดหรือไง?”
จริงด้วย ถ้าเกิดคดีขึ้นช่วงปีใหม่ พวกเขาก็ต้องถูกเรียกตัวกลับไปทันที
ถังกั่วยิ้มเก้อ ๆ แล้วทำท่าใจกว้าง “ไม่เป็นไร งั้นก็อยู่ฉลองด้วยกันที่ตรอกเล็กสิ มีคนเพิ่มอีกคนจะได้ครึกครื้นขึ้น”
ซ่งสิงจื่ออยากถามว่าเธออยากให้เขาอยู่ไหม แต่กลับไม่กล้าถามออกไป กลัวคำตอบที่ได้จะทำให้เสียใจ