หกโมงครึ่งตอนเช้า
“โธ่เอ๊ย เมื่อคืนเธอได้ยินไหม?”
บรรดาผู้ปกครองที่มาส่งลูกเข้าอนุบาลบริเวณปากทางเข้าหมู่บ้านพักอาศัย ต่างจับกลุ่มพูดคุยถึงเสียงดังสนั่นและเสียงร้องไห้เมื่อคืน
ผู้ปกครองฝั่งตรงข้ามมีสีหน้าลึกลับ พูดเสียงเบาว่า “จะไม่รู้ได้ยังไง บ้านฉันอยู่ตึกเดียวกับบ้านนั้นเลย เมื่อคืนสามีฉันยังลุกขึ้นมาดู ตำรวจมากันตั้งเยอะ!”
“ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!”
“ได้ยินว่ามีเด็กตึกสองไม่นอนตอนดึก แล้วพลัดตกลงไปเอง”
มีคนขมวดคิ้ว “ตึกสองเหรอ? คงไม่ใช่บ้านเสี่ยวไป๋หรอกนะ?”
ระหว่างที่กำลังพูดคุยกัน มีคนเห็นตำรวจมาถึง ก็รีบกดคนข้าง ๆ ให้หยุดพูด แสร้งทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ถังกั่วพาคนจากหน่วยหกมาถึงที่เกิดเหตุ
ยังมีคนจำนวนมากล้อมวงพูดถึงโศกนาฏกรรมเมื่อคืน แม้ตำรวจจะมาถึงแล้วก็ยังไม่สนใจ
ตอนนี้ใต้ตึกสองเต็มไปด้วยคราบเลือด ตำรวจปิดกั้นบริเวณโดยรอบไว้แล้ว และวาดตำแหน่งท่าทางของเด็กตอนเสียชีวิตลงบนพื้น
“คนอยู่ไหน?”
ถังกั่วหันไปมองหยางจั่ว
หยางจั่วถอนหายใจ “ตอนตกลงมายังมีลมหายใจอยู่ เลยถูกส่งไปโรงพยาบาล แต่ระหว่างทางก็ทนไม่ไหวแล้ว หมอชันสูตรซ่งไปที่โรงพยาบาลแล้ว”
ถังกั่วพยักหน้าอย่างเข้าใจ
ถังกั่วนั่งยอง ๆ สังเกตสภาพโดยรอบ ก่อนเงยหน้ามองความสูงของตึก อย่างน้อยก็น่าจะสูงสามสิบชั้น
เธอจึงถามว่า “บ้านผู้ตายอยู่ชั้นไหน?”
“ชั้นสิบสี่”
ถังกั่วพยักหน้าอย่างเข้าใจ
ตกจากความสูงขนาดนี้ ไม่ต้องพูดถึงเด็กเลย แม้แต่ผู้ใหญ่ก็ใช่ว่าจะรอดชีวิต