รอยยิ้มบนใบหน้าของหลานเฟยเลือนหายไป ดูเหมือนเธอกำลังคิดเรื่องนี้อย่างจริงจัง
เธอกวักมือเรียกถังกั่วเข้าไปคุยในบ้าน
ในห้องของหลานเฟยมีระเบียงเล็ก ๆ ที่สวยงาม ราวระเบียงมีเลี่ยนป่าสีชมพูอ่อนเลื้อยพันอยู่ แต่ตอนนี้ทั้งคู่ไม่มีอารมณ์จะชื่นชมความงามนั้น
ทั้งสองนั่งหันหน้าเข้าหากันบนระเบียง หลานเฟยเป็นฝ่ายเอ่ยก่อน “คุณอยากช่วยจื่อหาวตามหาแม่แท้ ๆ ใช่ไหม แล้วจื่อหาวเองก็ยินดีด้วยเหรอ”
ถังกั่วพยักหน้า “เขาไปเจาะเลือดเก็บเข้าคลังที่สถานีตำรวจแล้ว พูดตามคำของเขาเองก็คือ จะเป็นลาหรือม้า เขาก็ต้องรู้ความจริงให้ได้สักครั้ง”
หลานเฟยถอนหายใจยาว มองไปไกล ๆ ราวกับเข้าใจเรื่องแล้ว ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงลังเลว่า “เรื่องนี้คงไม่ง่ายนัก หนึ่ง ถังจื้อหมิงตายไปแล้ว สอง หลังจากฉันหย่ากับเขา เราก็ไม่ติดต่อกันอีกเลย ภายหลังเขาทำอะไรอยู่กับใคร ฉันไม่รู้สักอย่าง แถมผ่านมาตั้งหลายปีแล้ว จะสืบถามก็ไม่ง่าย...”
ถังกั่วมองหลานเฟย
เห็นเธอขมวดคิ้ว สีหน้ากังวล ถังกั่วกลัวว่าเธอจะรู้สึกลำบากใจ จึงรีบพูดว่า “ถ้าไม่สะดวกก็ไม่เป็นไร ให้เขาไปตามหาเองก็ได้”
หลานเฟยชะงัก สีหน้าซับซ้อน “ฉันแค่บอกว่าไม่ง่าย ไม่ได้บอกว่าจะไม่ช่วยสักหน่อย”
พูดจบ เธอก็ยื่นมือมากุมมือข้างหนึ่งของถังกั่วไว้ แล้วพูดอย่างอ่อนโยนว่า “ลูกสาวขอทั้งที แม่ต้องลองช่วยดูอยู่แล้ว อย่าคิดว่าเป็นเรื่องยุ่งยากเลย”
ถังกั่วถูกเธอมองอย่างอ่อนโยน ก็วางใจและพยักหน้า
เธอกำลังจะลุกออกไป หลานเฟยก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงเรียกเธอไว้