หลานเฟยมองเนื้อในชามอย่างดีใจจนไม่รู้จะยิ้มอย่างไร เอ่ยปากชมว่าอร่อยติดกันหลายครั้ง ก่อนจะหยิบเนื้อชิ้นนั้นใส่ปาก
คืนนั้น หลานเฟยดึงถังกั่วมาคุยด้วย เล่าเรื่องต่าง ๆ มากมาย ตั้งแต่ตอนตั้งครรภ์ไปจนถึงตอนคลอด แล้วยังบอกว่าตลอดหลายปีมานี้เธอคิดถึงลูกสาวอยู่เสมอ ถึงขั้นไปวัดหลงฮวาเพื่ออุทิศแท่งระลึกแด่ผู้ล่วงลับให้ลูกโดยเฉพาะ
พูดไปพูดมา เธอก็คิดว่าวัดหลงฮวาคงคุ้มครองแม่ลูกพวกเธอไว้ จึงอยากโทรไปถอนแท่งระลึกอุทิศแด่ผู้ล่วงลับ แล้วบริจาคเงินทำบุญเพิ่มอีกหน่อย
ถังกั่วแทบไม่ได้พูดอะไร เอาจริง ๆ จนถึงตอนนี้เธอก็ยังมึนงงอยู่
แม้แต่ตอนนอนก็ยังรู้สึกไม่จริง เหมือนกำลังฝันอยู่
กระทั่งวันรุ่งขึ้น พอเห็นหลานเฟยยังเรียกตัวเองว่าแม่และทำอาหารมาให้กิน เธอถึงได้ตระหนักว่านั่นไม่ใช่ความฝัน เธอมีแม่จริง ๆ แล้ว
ตอนแรกเธอยังไม่ค่อยชิน แต่ผ่านไปไม่กี่วันก็ค่อย ๆ ยอมรับได้ ทว่ายังเรียกคำนั้นไม่ออก
มันรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่เสมอ
อีกหนึ่งสัปดาห์ก็จะขึ้นศาลแล้ว เซียชวนหอบเอกสารกองโตมาที่ตรอกเล็กเพื่อซ้อมว่าความกับถังจื่อหาว บอกเขาว่าคำไหนพูดได้ คำไหนพูดไม่ได้ และควรตอบคำถามของผู้พิพากษาอย่างไร
เซียชวนมองถังจื่อหาว “จำไว้แค่สองข้อ หนึ่ง เก็บหลักฐานให้ดี วันขึ้นศาลต้องใช้เอกสารต้นฉบับ อย่าลบเสียล่ะ สอง ไม่ว่าจำเลยจะพูดจาแย่แค่ไหนในศาล ก็อย่าไปทะเลาะกับเขา ให้ฉันเป็นคนซักค้านและโต้แย้งเอง นายแค่ตอบคำถามของผู้พิพากษาตามความจริงก็พอ เข้าใจไหม”