“ถูกต้อง” ซ่งสิงจื่อพยักหน้า เห็นด้วยกับข้อสันนิษฐานของเธอ
“เป็นพิษชนิดอ่อน ออกฤทธิ์ช้า ทำให้ระบบประสาทและหัวใจปอดเป็นอัมพาต ผู้เสียชีวิตจะอ่อนแรงไปทั้งแขนขาตลอดเวลา สติค่อย ๆ เลือนหาย ก่อนจะเสียชีวิตอย่างเงียบ ๆ ขณะนอนหลับ”
จี้เทียนรีบจดบันทึกเพิ่มเติม “อาจารย์ซ่ง เป็นยาฆ่าแมลงที่พบได้ทั่วไป หรือสารพิษที่ออกฤทธิ์คล้ายยานอนหลับหรือคะ”
ซ่งสิงจื่อส่ายหน้า ขมวดคิ้ว “ที่เกิดเหตุไม่มีกลิ่นผิดปกติ ไม่พบเศษยาตกค้าง ไม่มีอาเจียน...”
เขากวาดตามองไปรอบ ๆ แล้วพลันนึกถึงพืชที่เห็นระหว่างเดินขึ้นมา ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย “อาจเป็นหญ้าอู่”
“หญ้าอู่?”
เฉียวซือหนัวถามกลับด้วยความสงสัย
ซ่งสิงจื่ออธิบาย “เมื่อกี้ตอนเดินขึ้นมา ผมเห็นหญ้าอู่ป่าขึ้นอยู่เยอะมาก มันมีอีกชื่อว่าสารอาโคนิตีน หากเผลอกินเข้าไป หัวใจจะค่อย ๆ เป็นอัมพาตจนเสียชีวิต”
ขณะที่ทุกคนกำลังคิดว่าเป็นไปได้ ซ่งสิงจื่อก็กล่าวเสริมอย่างระมัดระวังอีกประโยค “แต่จะสรุปให้แน่ชัดได้ ต้องดูสภาพอวัยวะภายในก่อน”
ถังกั่วขมวดคิ้วแน่นแล้วพยักหน้า “เอาศพกลับไปก่อนเถอะ”
————
ในห้องชันสูตรพลิกศพ ซ่งสิงจื่อกับจี้เทียนยืนอยู่ด้านหนึ่งของโต๊ะชันสูตร ส่วนถังกั่วพาหลินเฟิงกับกู้ไค้ยืนอยู่อีกด้าน
เสื้อผ้าบนร่างผู้เสียชีวิตถูกถอดออกแล้ว ถังกั่วจ้องกองเสื้อผ้าอยู่หลายครั้ง ก่อนชี้ไปที่โลโก้แล้วหันไปถามหลินเฟิง “นี่เป็นแบรนด์ดังใช่ไหม”
หลินเฟิงขยับเข้าไปดูใกล้ ๆ แล้วพยักหน้า “ใช่ อาร์คเทอริกซ์ เสื้อรุ่นนี้ในเว็บไซต์ทางการน่าจะราคาสองสามพันหยวน”
นิ้วของถังกั่วกระตุกเล็กน้อย
เสื้ออะไรกัน ราคาเท่ากับเงินเดือนครึ่งเดือนของเธอเลยหรือ!?