ถ้าตอนนี้ในร้านมีกระจกเงา ทุกคนคงอยากพาซ่งสิงจื่อไปส่องดูว่าเขาหน้าแดงขนาดไหน เพราะทุกส่วนที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าล้วนแดงไปหมด
เว่ยรั่วเฟยเบิกตากว้าง “ผมไม่เคยเห็นใครแพ้แอลกอฮอล์หนักขนาดนี้มาก่อนเลย คุณไม่เคยดื่มเหล้าเหรอ?”
ซ่งสิงจื่อสำลักเหล้าจนไอ หลังจากตั้งสติได้แล้วจึงพูดว่า “ไม่เคยดื่ม แอลกอฮอล์ทำลายระบบย่อยอาหาร โดยเฉพาะตับกับตับอ่อน มะเร็งตับและตับอ่อนอักเสบก็ล้วนเกิดจากแอลกอฮอล์ ทั้งยังทำลายเส้นประสาทสมองและทำให้ระบบเผาผลาญมีปัญหา อีกทั้ง...”
ถังกั่วที่กำลังจะกลืนเหล้าในปากลงไปชะงักค้าง
เธอมองซ่งสิงจื่ออย่างขุ่นเคือง ก่อนกลืนเหล้าลงคอ แล้วพูดว่า “พูดเรื่องพวกนี้แล้วหมดสนุกกันพอดี คุณไม่ต้องดื่มแล้ว ดื่มน้ำผลไม้เถอะ”
ซ่งสิงจื่อเองก็รู้สึกว่าพูดมากเกินไป จึงพยักหน้าแล้วรับน้ำส้มที่หลินเฟิงยื่นให้
หลังจากเหล้าหลายแก้วไหลผ่านคอของทุกคน ความเกรงใจก็หายไปหมด เว่ยรั่วเฟยถึงกับคล้องคอซ่งสิงจื่อ ทำท่าสนิทสนมราวกับเป็นพี่น้อง พลางคุยโวเรื่องในอดีตของตัวเอง ก่อนจะถูกหลินเฟิงกับเฉียวซือหนัวหัวเราะเยาะและแฉจนหมดเปลือก
“พี่ชาย จริง ๆ แล้วผมมีเรื่องหนึ่งที่สงสัยมาก” เว่ยรั่วเฟยเรอออกมา แล้วหันไปมองซ่งสิงจื่ออย่างจริงจัง
ซ่งสิงจื่อกินบาร์บีคิวไปคำหนึ่ง ก่อนหันไปมองเขา “ถามมาสิ”
เว่ยรั่วเฟยได้รับอนุญาตก็ถามทันที “ทำไมคุณถึงออกจากปักกิ่งมาอยู่บ้านนอกกันดารแบบนี้ล่ะ? นั่นปักกิ่งเชียวนะ ที่ดินทุกตารางนิ้วมีค่าดั่งทอง พวกเราฝันอยากไปปักกิ่งกันแทบตาย แต่คุณกลับเลือกมาอยู่เมืองเล็ก ๆ ของพวกเรา”