“ปล่อยให้มันตายไปสิ!”
ถังกั่วพูดจบก็ดึงผ้าห่มที่อยู่ข้าง ๆ มาคลุมหัวตัวเอง
ตอนนี้สำหรับเธอแล้ว การนอนสำคัญเหนือสิ่งอื่นใด
ถังจื่อหาวถอนหายใจ ได้แต่เดินออกไป ขอแค่พรุ่งนี้ถังกั่วตื่นมาเห็นผู้ชายคนนั้นแล้วไม่ลงมือฆ่าใครก็พอ
คืนนั้นถังกั่วนอนได้ไม่ค่อยดีนัก
อาจเป็นเพราะก่อนนอนเธอได้ยินใครพูดอะไรสักอย่างเกี่ยวกับคำว่า “พ่อ”
พ่อบ้านแกสิ! เธอเกลียดคำนี้ที่สุด!
ตั้งแต่เกิดมาเธอก็ถูกทิ้งให้ยายเลี้ยง หลายปีถึงจะได้เจอผู้ชายคนนั้นสักครั้ง ทุกครั้งที่เขากลับมา ผู้หญิงที่อยู่ข้างกายก็เปลี่ยนหน้าไปหมด จนถึงวันนี้เธอก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าแม่ตัวเองเป็นใคร
ยายบอกว่ายายก็ไม่รู้เหมือนกัน เพราะพ่อผู้ให้กำเนิดที่ไม่เอาไหนคนนั้นจู่ ๆ ก็พาเธอกลับมาในวันหนึ่ง ไม่พูดอะไรสักคำ ทิ้งเธอไว้แล้วก็จากไป
ต่อมา ตอนเธออายุสิบขวบ ผู้ชายคนนั้นก็อุ้มทารกแรกเกิดกลับมาอีกคน
คนคนนั้นก็คือถังจื่อหาว
เขาทิ้งจื่อหาวไว้ให้ยายเหมือนเดิมแล้วจากไป หลังจากนั้นเธอก็ไม่เคยเห็นผู้ชายคนนั้นอีกเลย ภาระเลี้ยงดูทั้งครอบครัวตกอยู่กับยายเพียงลำพัง ต่อมาเธอสอบเข้ามหาวิทยาลัยในต่างมณฑลได้ แต่ที่บ้านไม่มีเงินจริง ๆ ให้เธอเรียนต่อ เธอจึงหันไปสมัครเป็นทหาร
อย่างน้อยทุกเดือนก็ยังมีเงินเดือนส่งกลับมาให้ยาย ช่วยแบ่งเบาภาระได้บ้าง
เธอคิดว่าผู้ชายคนนั้นคงตายไปนานแล้ว
ดังนั้นตอนเช้า เมื่อเธอนวดขมับที่ทั้งมึนทั้งปวดแล้วเปิดประตูออกมา พอเห็นผู้ชายที่นั่งอยู่ใต้ซุ้มองุ่น เธอจึงคิดว่าตัวเองกำลังเห็นภาพหลอน