หนูท่อกลายพันธุ์สีดำอมเทาตัวแล้วตัวเล่า ขนาดพอ ๆ กับกะละมัง พุ่งกรูเข้ามาจากประตู
ขนสีเทาน้ำตาลของพวกมันเปื้อนโคลนและคราบสกปรกสีคล้ำเหนียวหนืด ดวงตาสีแดงฉานดูน่าสยดสยองเป็นพิเศษใต้แสงไฟสลัวในโถงทางเดิน
ฝูงหนูกรูกันเข้ามาในห้องโดยไม่หยุดแม้แต่นิดเดียว ก่อนจะกระโจนใส่สิ่งมีชีวิตที่อยู่ใกล้ที่สุด
หลี่รั่วซือกรีดร้องอย่างห้ามตัวเองไม่อยู่ “อ๊า! ช่วยด้วย! มีหนู! ช่วยด้วย!”
เฉินเจวี๋ยถูกหนูเป็นสิบตัวรุมโจมตีทันที เขารีบกระตุ้นพลังพิเศษสายน้ำขึ้นมาป้องกัน หนูตัวหนึ่งถูกคมวารีฟันขาดเป็นสองท่อน เลือดสีแดงคล้ำกระเซ็นเปื้อนเท้าเขา
เขาสวมได้ทันแค่กางเกงในลายกระสุน ตอนนี้ร่างกายจึงเปลือยเปล่า อีกทั้งบนแผ่นหลังและแผงอกยังมีรอยเล็บข่วนจนเลือดซิบที่หลินเหยาเซิงฝากไว้ตอนกำลังร้อนแรงก่อนหน้านี้
หนูกลายพันธุ์มีประสาทรับกลิ่นไวมาก พอได้กลิ่นคาวเลือดก็พากันไต่เข้าหาเขา
หลินเหยาเซิงกับหลี่รั่วซือก็เจอสภาพไม่ต่างกัน ทั้งคู่เพิ่งตบตีกันอย่างหนักจนมีเลือดซึมบนใบหน้า หนูเหล่านั้นราวกับคลุ้มคลั่ง พุ่งเข้าใส่ใบหน้าของพวกเธอไม่หยุด
หลินเหยาเซิงเพิ่งเอาผ้าห่มมาพันกายไว้ผืนเดียว แถมหลี่รั่วซือยังกระชากจนแทบหลุด ทำให้ขยับตัวไม่สะดวก เธอหนีขึ้นเตียงได้เท่านั้น ก่อนจะถูกหนูตัวใหญ่สองตัวกระโจนใส่
เธอกรีดร้องพลางกระโดดขึ้น คว้าหมอนฟาดใส่ หนูได้กลิ่นเนื้อสดหอมหวานเข้าแล้ว จะยอมถอยไปง่าย ๆ ได้อย่างไร ตัวหนึ่งถูกตีตกลงไป แต่อีกตัวก็กระโจนเข้าใส่แทน
หลี่รั่วซือเองก็อาการไม่สู้ดี น่องเปลือยเปล่าของเธอถูกกรงเล็บคมกริบของหนูกลายพันธุ์ข่วนเป็นแผลไปหลายรอยแล้ว
เธอตะโกนร้องด้วยความกลัว “เฉินเจวี๋ย เฉินเจวี๋ย รีบมาช่วยฉัน!”
พลางปล่อยหนามดินออกไปหลายอัน แต่พลังพิเศษของเธออ่อนแอเกินไป หนามดินเพิ่งกระแทกตัวหนูก็สลายไปทันที ไม่มีแรงทำร้ายพวกมันแม้แต่น้อย