ยามค่ำคืนมืดมิด หลี่รั่วซือนอนหลับสนิทอยู่ จู่ ๆ ก็รู้สึกแน่นหน้าอก หายใจไม่ออก ราวกับมีบางอย่างกดทับจนแทบหายใจไม่ไหว
ปากกับจมูกก็ถูกปิดกั้น หายใจไม่ออกอย่างสิ้นเชิง
เธอฝืนลืมตาขึ้น คล้ายเห็นเส้นแสงสีเงินขาววูบผ่านตรงหน้า แต่พอเพ่งมองกลับไม่เห็นอะไรแล้ว
เธอหันไปมองข้างกาย เตียงอีกฝั่งว่างเปล่า เฉินเจวี๋ยไม่อยู่แล้ว
เธอยื่นมือไปสัมผัสที่นอน ความเย็นเยียบไร้ไออุ่น เห็นได้ชัดว่าเฉินเจวี๋ยออกไปนานแล้ว
หัวใจพลันกระตุก ความตื่นตระหนกที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อนถาโถมขึ้นมาในอก หลี่รั่วซือลุกพรวดจากเตียง
เธอกับเฉินเจวี๋ยคบกันตั้งแต่เริ่มเข้ามหาวิทยาลัย อยู่ด้วยกันมาหลายปี ความสัมพันธ์มั่นคงมาตลอด แต่ช่วงนี้เขากลับทำตัวแปลกไปมาก ท่าทีที่มีต่อเธอเย็นชาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
ดึกดื่นป่านนี้ไม่ยอมนอนบนเตียงดี ๆ จู่ ๆ ก็หายตัวไป เขาไปไหนกัน?
ทันใดนั้นก็มีเสียงดังมาจากตรงประตู
หลี่รั่วซือสวมรองเท้าแตะพื้นนุ่ม เปิดประตูออกไป ห้องนั่งเล่นมืดสนิท อาศัยแสงจันทร์ที่ส่องผ่านหน้าต่างบานสูง จึงพอมองเห็นเงาเฟอร์นิเจอร์ราง ๆ
“ก๊อก ๆ”
เสียงเบามาก ดังมาจากทางบันได ราวกับมีบางสิ่งกำลังกระโดดอยู่ด้วย
หลี่รั่วซือเดินตามเสียงไป แต่กลับไม่เห็นอะไรเลย ขณะที่กำลังคิดจะเลิกหา เสียงนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง
เธอจึงเดินขึ้นไปยังชั้นสามทีละก้าว โถงทางเดินชั้นสามเงียบสงัด รองเท้าพื้นนุ่มเหยียบลงบนพื้นหินอ่อนโดยไม่ส่งเสียง เธอเดินมาหยุดหน้าห้องของหลินเหยาเซิง
ประตูห้องกลับปิดไม่สนิท มีช่องแง้มอยู่เล็กน้อย
เสียงที่ชวนให้คนหน้าแดงใจเต้นดังชัดเจนเป็นพิเศษท่ามกลางความเงียบของราตรี ทั้งยังมีแนวโน้มว่าจะยิ่งเร่าร้อนขึ้นเรื่อย ๆ
หลี่รั่วซือกลั้นหายใจ เธอมีแฟนอยู่แล้ว ย่อมรู้ว่าเสียงนั้นคืออะไร
เธอค่อย ๆ ผลักประตูให้แง้มออกอีกนิด
ผ่านช่องประตู หลี่รั่วซือเห็นภาพที่ทำให้ตะลึงจนตาค้าง แผ่นหลังเปลือยเปล่ากว้างใหญ่ของชายคนหนึ่ง บนบ่าพาดอยู่ด้วยเรียวขาขาวผ่อง
หญิงสาวส่งเสียงครางอย่างยั่วยวน “อุ๊ย... ***...”
เสียงชายหนุ่มแหบพร่าเจือแววหยอกเย้า เขาพูดประโยคหนึ่งที่ชวนให้คนหน้าแดงใจเต้น