เขากุมมือหลินเหยาเซิงไว้ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเปี่ยมรักว่า “เหยาเซิง ถึงความสัมพันธ์ของเราจะเริ่มต้นอย่างไม่งดงาม แต่โลกก็เข้าสู่วันสิ้นโลกแล้ว ใครจะยังสนใจเรื่องพวกนั้นอีก? สิ่งสำคัญที่สุดคือผมรักคุณจากใจจริง”
“ไม่ต้องห่วง ผมจะขอร้องพี่เลี่ยให้ยกโทษให้พวกเรา ผมจะรับผิดชอบคุณเอง”
หลินเหยาเซิงหมดเรี่ยวแรงจนทรุดกลับลงบนเตียง จบกันแล้ว
เฉินเจวี๋ย ไอ้สารเลวนี่! คำพูดพวกนี้ทำลายทุกสิ่งที่เธออุตส่าห์สร้างมาตลอดช่วงเวลาที่ผ่านมา ภาพลักษณ์อ่อนโยนจิตใจดี ทั้งความรักมั่นคงที่เธอมีต่อเจียงเลี่ย พังพินาศหมดแล้ว
ทุกอย่างพังหมดแล้ว
ทั้งที่เธอแค่อยากเก็บแต้มสักหน่อย ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้?
หลินเหยาเซิงสะบัดมือเฉินเจวี๋ยออกอย่างแรง “เฉินเจวี๋ย นายคิดว่าตัวเองเป็นใคร? ใครต้องการให้นายมารับผิดชอบกัน?! ฉันไม่ได้ชอบนายแม้แต่นิดเดียว!”
“เป็นนายต่างหากที่ตามตื๊อฉัน เป็นนายที่บังคับฉัน!”
หลินเหยาเซิงร้องไห้สะอึกสะอื้น
เฉินเจวี๋ยมองหลินเหยาเซิงที่พลิกหน้ามือเป็นหลังมืออย่างไม่อยากเชื่อ “พี่เหยาเซิง พี่พูดอะไรน่ะ? ไม่ใช่พี่บอกเองหรือว่าพี่ก็ชอบผม...”
“เฉินเจวี๋ย ทำไมนายถึงใส่ร้ายฉันแบบนี้? ลองดูตัวเองสิ มีตรงไหนเทียบอาเลี่ยได้บ้าง? ฉันจะไปชอบนายได้ยังไง?!”
หลินเหยาเซิงกรีดร้อง ดวงตาเต็มไปด้วยความลนลาน เธอปล่อยให้เขาพูดต่อไม่ได้ หากพูดต่อไป ทุกอย่างจะไม่มีทางแก้ไขได้อีก
แววตาเธอไหววูบ ก่อนทำท่าราวกับถูกกระทบกระเทือนจนใจสลาย ร่างทั้งร่างเอนหงายไปด้านหลัง เตรียมแกล้งเป็นลม
ในจังหวะนั้นเอง หลี่อีหลานซึ่งยืนอยู่ใกล้ประตูอุทานขึ้น “หัวหน้า...หัวหน้า...”