ชิงช้าตัวนี้เขาทำเลียนแบบชิงช้าในห้องชุดธีมที่เคยพักตอนอยู่โรงแรม
สาวน้อยอยากให้มันดูสวย จึงตั้งใจเอาผ้าบางสีชมพูมาพันรอบเชือก ก่อนจะผูกเป็นโบใหญ่ไว้ด้านบน
ดูเด็กไปหน่อย แต่ในเมื่อสาวน้อยชอบ เขาก็ทำอะไรไม่ได้
เหวินหนีหัวเราะคิกคักสองครั้ง เลียไอศกรีมหนึ่งคำ แล้วกระโดดลงจากชิงช้า วิ่งกระโดดโลดเต้นไปหาเขา ก่อนยกไอศกรีมจ่อริมฝีปากชายหนุ่ม «พี่ชาย เหนื่อยแย่เลยนะ ให้รางวัลพี่ด้วยไอศกรีมหนึ่งคำ»
เจียงเลี่ยวางจอบลง อ้าปากกัดไอศกรีมไปคำหนึ่ง «กินอันนี้หมดแล้ว วันนี้ห้ามกินอีกนะ เดี๋ยวปวดท้องเหมือนคราวก่อน เข้าใจไหม?»
เหวินหนีรับไอศกรีมที่ถูกกัดไปคำโตกลับมา แล้วเบะปากอย่างไม่พอใจ
ช่วยด้วย ผู้ชายคนนี้เหมือนพ่อเธอไม่มีผิด คอยกำชับให้ระวังนั่นระวังนี่ทุกวัน ตอนนี้แค่เธอกินของเย็นนิดเดียวก็ยังจะมาคุม
แต่คราวก่อนเธอตะกละ กินไอศกรีมแท่งหนึ่งกับไอศกรีมกล่องอีกกล่องรวดเดียว วันนั้นก็ปวดท้องขึ้นมาจริง ๆ ยังดีที่เจียงเลี่ยใช้พลังพิเศษช่วยประคบอุ่นท้องให้เธออยู่ตลอดทั้งคืน กว่าจะดีขึ้นเธอก็รู้ตัวว่าตัวเองผิด จึงไม่กล้าเถียง
เธอได้แต่พยักหน้าอย่างว่าง่าย «รู้แล้ว ฉันกินแค่แท่งนี้แท่งเดียว»
เวลาเหวินหนีว่าง่าย เธอก็ว่าง่ายจริง ๆ ต่อหน้าเจียงเลี่ย เธอเหมือนลูกแมวน้อยนุ่มนิ่มเชื่องเชื่อ
ทุกครั้งที่เจียงเลี่ยเห็นเธอเป็นแบบนี้ ก็อดอยากอมเธอไว้ในปากและประคองไว้ในอุ้งมือไม่ได้
«อืม แบบนี้สิเด็กดีของพี่» เจียงเลี่ยก้มลงจูบแก้มเธอ ก่อนหยิบเมล็ดพันธุ์ออกมาจากมิติส่วนตัวหลายถุง แล้วมองฉลาก «นอกจากเชอร์รีแล้ว อยากกินอะไรอีก?»
เหวินหนีคิดอย่างจริงจัง «อยากกินกล้วย แล้วก็แอปเปิลด้วย»
เดิมทีเธอคิดจะพูดว่าสตรอว์เบอร์รี แต่จะมีอะไรหวานหอมอร่อยไปกว่าสตรอว์เบอร์รีอัญมณีของเธออีกล่ะ ตอนนี้ยังไม่ต้องปลูกก็ได้
เจียงเลี่ยหยิบเมล็ดพันธุ์ออกจากถุง «ได้ งั้นเราปลูกผลไม้พวกนี้เพิ่มหน่อย»
«อ้อ จริงสิ พริกไทย พริก กะเพรา ต้นหอม ขิง กระเทียม แล้วก็ผักชี ปลูกให้เยอะหน่อยนะ» เหวินหนีไล่นึกถึงผักเครื่องเคียงและเครื่องเทศต่าง ๆ ก่อนชี้นิ้วสั่งการเหนือผืนดินสีดำ «ตรงนั้นปลูกต้นเลมอนอีกสักสองสามต้นด้วย»