กู้หมิงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
ภายในห้องพลันเงียบลงชั่วขณะ
แสงอรุณทอดผ่านระหว่างทั้งสอง ความรู้สึกคลุมเครือค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในอากาศ
กู้หมิงก้าวเข้ามาครึ่งก้าวอย่างกะทันหัน
เขายื่นแขนยาวออกไป วางมือทั้งสองข้างลงบนพนักโซฟาด้านซ้ายและขวาของไป๋จือจือ ท่วงท่าที่แสดงถึงการควบคุมอย่างเบ็ดเสร็จ ทำให้ร่างบอบบางของเธอถูกขังไว้ระหว่างอ้อมแขนของเขากับโซฟา!
ความแตกต่างด้านรูปร่างของทั้งคู่ยิ่งเห็นได้ชัดในตอนนี้
ไหล่กว้างของกู้หมิงแทบจะบดบังแสงทั้งหมด เขาโน้มตัวลงเล็กน้อย ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มอยู่ห่างจากไป๋จือจือไม่ถึง 10 เซนติเมตร
ไป๋จือจือถึงกับมองเห็นขนตาของเขาสั่นไหวได้อย่างชัดเจน รวมถึงความปรารถนาครอบครองอันมืดมนที่พลุ่งพล่านอยู่ในดวงตาคู่นั้น ราวกับพร้อมจะกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัว
“ถามคุณงั้นเหรอ?”
เสียงของกู้หมิงต่ำและแหบพร่า ลมหายใจอุ่นร้อนพรมลงบนปลายหูอันอ่อนไหวของไป๋จือจือ ทำให้เธอสั่นสะท้านไปทั้งตัว
“ถามว่าทำไมถึงจงใจใช้ไมโครโฟนของผมพูด?”
“ถามว่าทำไมถึงคำนวณเวลาแล้วกดสั่งซื้อได้พอดี?”
“หรือถามว่า...” ปลายนิ้วเรียวยาวดุจหยกของกู้หมิงค่อย ๆ ยกขึ้น บีบคางงดงามของไป๋จือจือเบา ๆ บังคับให้เธอเงยหน้ามองเขา “...เมื่อคืนตอนนอนบนโซฟาของผม เคยคิดไหมว่าถ้าผมเป็นคนไม่ดี เธอจะลงเอยยังไง?”
ร่างกายที่แนบชิดและลมหายใจที่คลอเคลียกัน ทำให้หัวใจของไป๋จือจือเต้นแรงจนแทบถึงขีดสุด!
ความอึดอัดจากแรงดึงดูดระหว่างกันพุ่งทะยานจนถึงขีดสุด!