ไป๋จือจือเหยียบย่างบนพรมเนื้อนุ่ม เดินอ้อยอิ่งประหนึ่งแมวย่องไปยังโซฟาหนังแท้สีเทาเข้มตัวใหญ่กลางห้องนั่งเล่น
เธอยกแขนทั้งสองข้างขึ้นเหนือศีรษะ ยืดเส้นยืดสายอย่างเย้ายวนโดยไม่สนใจใคร
ลำคอขาวผ่องเรียวยาวแหงนขึ้นเล็กน้อย เดรสสีขาวน้ำนมขยับร่นขึ้นตามท่าทางยืดตัว เผยเรียวขาตรงได้สัดส่วนที่เปล่งประกายราวกับหยกมันแพะใต้แสงโคมตั้งพื้น
พอยืดเส้นเสร็จ ไป๋จือจือก็ง่วงจนแทบลืมตาไม่ขึ้น
เธอเอื้อมมือปิดโคมไฟตั้งพื้น ส่งโทรศัพท์ลงบนโต๊ะน้ำชาอย่างส่ง ๆ ดัง ‘ปุ’
วินาทีถัดมา ร่างของไป๋จือจือก็เอนวูบ ราวกับแมวเปอร์เซียที่กระดูกอ่อนยวบ ก่อนจะทิ้งตัวลงบนโซฟาหนังแท้อันกว้างขวางแสนสบายของกู้หมิง
เธอคว้าหมอนอิงนุ่ม ๆ ข้างตัวมากอดไว้ตามความเคยชิน เรียวขาขดงอเล็กน้อย ศีรษะถูไถกับหมอน เพียงสามวินาที เธอก็หลับสนิทไปเสียแล้ว!
เธอทำราวกับที่นี่เป็นเตียงของตัวเองอย่างเต็มตัว
ตรงหน้าโต๊ะคอมพิวเตอร์เล่นเกม กู้หมิงปิดหน้าจอคอมพิวเตอร์
ภายในห้องตกอยู่ในความมืดสลัว มีเพียงแสงสีจากป้ายไฟนีออนระยิบระยับนอกหน้าต่างบานสูงที่ส่องลอดเข้ามาแผ่วเบา
กู้หมิงค่อย ๆ ลุกขึ้น ร่างสูงใหญ่เพรียวสง่าของเขายิ่งแผ่แรงกดดันในความมืด
เขาก้าวขายาว ๆ มุ่งหน้าไปยังโซฟาทีละก้าว
เมื่อมาถึงหน้าโซฟา กู้หมิงก็หยุดฝีเท้า
เขาทอดสายตามองหญิงสาวตัวเล็กที่ขดตัวอยู่บนโซฟาของตนจากเบื้องบน
ความแตกต่างของส่วนสูงอย่างชัดเจนระหว่างร่างสูง 189 เซนติเมตรของเขากับไป๋จือจือที่สูงเพียง 160 กว่าเซนติเมตร ยิ่งขับให้เธอดูบอบบางน่ารัก