หัวใจของไป๋จือจือพลันบีบรัด
เธอเองก็อธิบายไม่ถูกว่าอารมณ์เช่นนี้เกิดขึ้นจากอะไร ทั้งที่เป้าหมายของเธอคือแย่งพระเอกมาให้ได้ เพื่อรับเงินหนึ่งร้อยล้านหยวน รูปลักษณ์ของร่างนี้และทุกสีหน้าท่าทางของผู้ชายคนนี้ ล้วนเป็นเพียงหมากในแผนการของเธอเท่านั้น
แต่เมื่อเห็นกู้หมิงขมวดคิ้ว ใบหน้าซีดเซียว พิงอยู่บนโซฟาในเวลานี้ ส่วนที่คอยคำนวณอย่างเยือกเย็นในใจเธอกลับถูกบางสิ่งที่ดิบแท้และเป็นสัญชาตญาณยิ่งกว่าเข้ามาแทนที่
มันคือความปวดใจ
ความปวดใจที่จริงแท้ ไม่เจือปนแผนการใด ๆ
ไป๋จือจือแทบจะยกผ้าห่มขนแกะที่คลุมตัวขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ก่อนเอื้อมมือไปคลุมให้กู้หมิง
“ที่บ้านมียาไหมคะ?” เธอขยับเข้าไปใกล้อีกนิด ใบหน้าเล็กงดงามแสดงความเป็นห่วงอย่างไม่ปิดบัง ดวงตากลมใสพราวระยับ “ไม่อย่างนั้นให้ฉันพาคุณไปโรงพยาบาลดีไหม?”
กู้หมิงลืมตาขึ้น
ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือใบหน้าของเธอ เครื่องหน้าสะอาดสดใสไร้เครื่องสำอาง คิ้วตาโค้งงาม แววตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและห่วงใยอย่างจริงใจ อยู่ใกล้เพียงเอื้อม
จู่ ๆ หัวใจของเขาก็เหมือนถูกบางสิ่งกระทบเบา ๆ ทั้งเปรี้ยวปร่าและอ่อนนุ่ม อีกทั้งยังร้อนวูบอย่างบอกไม่ถูก
กู้หมิงใช้ชีวิตมาถึงยี่สิบหกปี ตั้งแต่เล็กจนโต รอบตัวไม่เคยขาดผู้คน
ตระกูลกู้มีธุรกิจใหญ่โต กู้หมิงเติบโตมาอย่างสุขสบาย เป็นคุณชายผู้สืบทอดตระกูลกู้ที่มีผู้คนมากมายคอยประคบประหงม
แต่สภาพแวดล้อมที่พรั่งพร้อมเช่นนี้กลับทำให้เขามองเห็นการคำนวณในใจคนได้ตั้งแต่อายุยังน้อย พ่อแม่เดินทางไปมาจัดการธุรกิจของบริษัทอยู่เสมอ แทบไม่เคยถามไถ่เรื่องในบ้าน ส่วนพี่เลี้ยงและผู้ดูแลที่จ้างมาเห็นว่าเขายังเด็กไม่รู้ประสา ทั้งที่รับเงินเดือนสูงกลับทำงานอย่างขอไปที บรรดาหญิงสาวในโรงเรียนที่เข้ามาหาเขาก่อนต่างพูดว่า ‘ชอบคุณ’ แต่ลับหลังกลับนินทาว่า ‘ถ้าไม่ใช่เพราะเขาหน้าตาดี ใครจะทนกับนิสัยเย็นชาไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้แบบนั้นไหว’