เสียงที่เคยพูดอย่างหนักแน่นในความฝันพยากรณ์ดังสนั่นขึ้นมาในหัวซ่งเจียวอีกครั้ง: “เธอต่างหากคือนางเอกตัวจริงของโลกใบนี้ กู้หมิงคืออีกครึ่งหนึ่งที่ถูกกำหนดมาให้เธอ ไม่มีผู้หญิงคนไหนสามารถเข้าไปอยู่ในใจเขาได้จริง ๆ”
แล้วเรื่องทั้งหมดนี่จะอธิบายอย่างไร?!
ขมับของซ่งเจียวเต้นตุบ ๆ เพลิงโทสะพุ่งขึ้นสู่ศีรษะ เธอคิดไม่ตก และก็ไม่อยากคิดด้วย
เธอทำได้เพียงโยนความผิดทั้งหมดให้เหตุผลข้อเดียว—เถาเถาไน่ฟูต้องใช้วิธีสกปรกบางอย่างมาล่อลวงกู้หมิง เขาถึงได้เย็นชากับเธอขนาดนี้!
ในตอนนั้นเอง ไป๋จือจือก็เดินกลับมาจากอีกฟากของโถงอย่างไม่รีบร้อน
เธอมองเห็นภาพตรงหน้าตั้งแต่ไกล—ซ่งเจียวนั่งแหมะอยู่ข้างกู้หมิง แถมยังขยับเข้าไปใกล้เสียจนแทบชิด ส่วนสีหน้าของกู้หมิงก็มืดครึ้มราวกับฝนกำลังจะตก
ไป๋จือจือเดินเข้าไปใกล้แล้วหยุดยืนข้างกู้หมิง ใบหน้าพลันเผยสีหน้าตกตะลึงราวกับไม่รู้เรื่องรู้ราว คล้ายเพิ่งบังเอิญมาเห็นภาพที่ไม่ควรเห็น นิ้วเรียวขยำเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว
ยังไม่ทันที่เธอจะเอ่ยปาก ซ่งเจียวก็ชิงพูดขึ้นมาก่อน ใบหน้าแดงก่ำ พลางชี้หน้าไป๋จือจือแล้วตวาดเสียงดัง “เธอยังมีหน้ากลับมาอีกเหรอ? ฉันเตือนให้รู้จักเจียมตัว อย่ามาตามตื๊อแฟนฉันอีก! เป็นคนก็หัดรู้จักอายเสียบ้าง!”
ไป๋จือจือ: “……”
เธอแทบกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่
—ให้ตายเถอะ ทั้งฝีมือการแสดงทั้งไหวพริบ ต่อให้เป็นนางร้ายตัวจริงอย่างเธอยังต้องยอมแพ้