เสียงของไป๋จือจือดังขึ้น พร้อมเสียงหัวเราะสดใสที่บ่งบอกว่าอารมณ์ดีสุด ๆ “เบบี๋ แม่กลับมาแล้วจ้ะ”
หูของถวนถวนไวต่อเสียงเป็นพิเศษ จึงจับเสียงนั้นได้ทันที
เสียงนั้น...เสียงของแม่
ปฏิกิริยาของเขาเกิดขึ้นฉับพลัน เป็นสัญชาตญาณ และไม่ต้องผ่านการประมวลผลจากสมองเลยแม้แต่น้อย—
ร่างน้อย ๆ ของเขาสั่นวูบ
ขวดนมที่คาบเล่นอยู่ในปาก แม้จะดื่มหมดแล้ว เขาก็ยังไม่ยอมปล่อย ก่อนจะใช้มือน้อย ๆ ปัดมันออกไปด้านข้างดังเพี๊ยะ
ขวดนมหลุดจากนิ้วของกู้หมิง กระเด้งบนเบาะโซฟาหนึ่งครั้ง กลิ้งไปสองตลบ แล้วหยุดอยู่ข้างหมอนอิง
ถวนถวนไม่สนใจขวดนมอีกต่อไปแล้ว
ความสนใจทั้งมวล โลกทั้งใบ และจักรวาลทั้งจักรวาลของเขาหันไปทางโถงทางเข้า
ร่างน้อย ๆ ดิ้นขลุกขลักอย่างแรงอยู่ในอ้อมแขนของกู้หมิง มือเล็กทั้งสองยกสูงเหนือศีรษะ ยื่นไปทางโถงทางเข้าอย่างสุดกำลัง
ปากส่งเสียงออดอ้อนรัว ๆ ด้วยน้ำเสียงอ้อแอ้—
“แง๊ ๆ ๆ ๆ—แง๊ ๆ—แง๊—”
ถ้าแปลออกมาคร่าว ๆ ก็คงประมาณว่า: แม่! แม่! รีบมาหาหนูเร็ว! อุ้มหน่อย! อยากให้อุ้ม! ตอนนี้เลย! เดี๋ยวนี้!
กู้หมิงมองเจ้าตัวเล็กในอ้อมแขนที่แทบอยากดีดตัวพุ่งออกจากแขนเขาไป
สีหน้าไร้อารมณ์
เอาเถอะ
แม่กลับมาปุ๊บ พ่อก็กลายเป็นอากาศธาตุ
เป็นแบบนี้ทุกที
ชินแล้ว