ข้อความบนหน้าจอ—
แทบคลั่งกันไปหมดแล้ว
【ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ—】
【พี่ซี กลัวเมียของจริง! คุณชายตระกูลมหาเศรษฐีระดับท็อปที่ขี้กลัวที่สุดในโลกออนไลน์! ไม่มีใครเทียบได้!】
【แววตาของพี่สะใภ้นั่น ฉันสัมผัสได้ถึงจิตสังหารแม้จะมองผ่านหน้าจอ—พี่ซี คืนนี้คงต้องคุกเข่าบนไม้ซักผ้าแล้วล่ะ】
【เดี๋ยวก่อน ๆ พวกคุณไม่สนใจประเด็นสำคัญกันเหรอ? ประเด็นสำคัญคือพี่ซีป้อนนมตั้งสิบนาที สิบนาทีเต็ม ๆ แต่กลับไม่ได้กลิ่นผ้าอ้อมเลยสักนิด จมูกพังหรือเปล่าเนี่ย?】
【ฮ่า ๆ ๆ ไม่ใช่จมูกพังหรอก แต่มัวแต่สนใจไลฟ์กับลูกจนลืมเรื่องเล็กน้อยอย่างเปลี่ยนผ้าอ้อมต่างหาก พ่อบ้านใจกล้าสายวิทย์ตัวจริง】
【@ทุกคน มาดูเร็ว! พี่เลี้ยงที่แพงที่สุดในเมืองไห่เฉิงมาแล้ว! คิดเป็นค่าจ้างรายชั่วโมงก็ตกหลายแสน! แต่กลับลืมเปลี่ยนผ้าอ้อม!】
【……】
ไป๋จือจืออุ้มถวนถวนไว้พลางต่อว่ากู้หมิงด้วยน้ำเสียงราวกับ “โมโหที่ไม่เอาไหน” ว่า “ดูสิ ผ้าอ้อมบวมขนาดนี้แล้ว ลูกจะไม่อึดอัดก้นหรือไง? ก่อนป้อนนมให้ลูก คุณไม่ควรตรวจดูก่อนเหรอ? รู้ไหมว่าผื่นผ้าอ้อมคืออะไร? รู้ไหมว่าผิวของลูกบอบบางแค่ไหน?!”
กู้หมิงนั่งอยู่บนโซฟา
ไม่พูดอะไรสักคำ
สีหน้าเรียบเฉย
แต่ปลายหูแดงก่ำ
ไม่ใช่แดงเพราะเขินอาย
แต่เป็นสีแดงแบบ “ผมผิดก็จริง แต่ช่วยอย่าพูดต่อหน้าผู้ชมแปดแสนเจ็ดหมื่นคนได้ไหมว่าผมเปลี่ยนผ้าอ้อมไม่เป็น” —แดงด้วยความกระอักกระอ่วน
ตอนที่ไป๋จือจือต่อว่ามาถึงนาทีที่สาม
จู่ ๆ ถวนถวนก็หัวเราะเสียงดัง “ว้า”