วันที่ประกาศผลสอบ
ไป๋จือจือและฟู่เสวี่ยเยี่ยนต่างเข้าสู่ระบบตรวจคะแนน
บนหน้าจอไม่ได้แสดงคะแนนที่แน่ชัด
แต่กลับปรากฏข้อความสีแดงเด่นสะดุดตาหนึ่งบรรทัด — 【คะแนนของท่านติดสิบอันดับแรกของทั้งมณฑล ตามระเบียบที่เกี่ยวข้องจะไม่เปิดเผยคะแนนที่แน่ชัด หากต้องการตรวจสอบรายละเอียด โปรดติดต่อสำนักงานการสอบและการศึกษาประจำมณฑล】
สิบอันดับแรกของทั้งมณฑล
ทั้งสองคนต่างก็ติดอันดับ
ไป๋จือจือจ้องข้อความสีแดงบนหน้าจอ แล้วค่อย ๆ หันไปมองฟู่เสวี่ยเยี่ยนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ
บนหน้าจอของฟู่เสวี่ยเยี่ยนก็มีข้อความเดียวกัน
สีหน้าของเขาสงบนิ่ง
ราวกับคาดการณ์ผลลัพธ์นี้ไว้ก่อนแล้ว
……
ต้นเดือนกรกฎาคม
เช้าวันหนึ่ง เสียงกริ่งหน้าประตูก็ดังขึ้น
ไป๋จือจือกระโดดพรวดจากโซฟา วิ่งไปที่ประตู ส่วนฟู่เสวี่ยเยี่ยนเดินลงมาจากชั้นบน
พนักงานส่งพัสดุยืนอยู่ด้านนอก ในมือถือซองพัสดุสีน้ำตาลของอีเอ็มเอสสองซอง
ตอนรับซองทั้งสองมา นิ้วมือของไป๋จือจือสั่นน้อย ๆ
บนซองทั้งคู่พิมพ์ที่อยู่ผู้ส่งเดียวกัน — มหาวิทยาลัยเป่ยชิง
เธอถือซองไว้ข้างละซอง ก่อนหมุนตัวส่งอีกซองให้ฟู่เสวี่ยเยี่ยน
ทั้งสองยืนอยู่ตรงโถงทางเข้า แล้วเปิดซองพร้อมกัน
หนังสือตอบรับเข้าศึกษา — มหาวิทยาลัยเป่ยชิง
ปกแข็งสีแดงอย่างดี ชื่อมหาวิทยาลัยและตราประทับสีทอง เมื่อเปิดออกก็เห็นชื่อของเธอ เลขบัตรประจำตัวประชาชน สาขาที่สอบเข้าได้ และลายเซ็นของอธิการบดี
ปลายนิ้วของไป๋จือจือลูบผ่านชื่อของตัวเอง
อักษรสามคำว่า ‘ไป๋จือจือ’ ถูกพิมพ์อยู่บนหนังสือตอบรับเข้าศึกษาของมหาวิทยาลัยเป่ยชิง
เป็นเรื่องจริง
เป็นความจริงที่จับต้องได้
เมื่อไป๋จือจือเงยหน้าขึ้น ฟู่เสวี่ยเยี่ยนก็กำลังมองเธออยู่เช่นกัน
ในมือเขาถือหนังสือตอบรับสีแดงเหมือนกัน ดวงตาสีอำพันลุ่มลึกและเปล่งประกายอยู่ใต้แสงแดดยามเช้า
เขามองเธออยู่สองวินาที
จากนั้นฟู่เสวี่ยเยี่ยนก็เอ่ยว่า “เราถ่ายรูปกันไหม?”
ไป๋จือจือชะงักไป ก่อนจะรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดกล้องหน้า
เธอขยับไปยืนข้างฟู่เสวี่ยเยี่ยน มือหนึ่งยกโทรศัพท์ อีกมือประคองหนังสือตอบรับเข้าศึกษาของตัวเองไว้
ฟู่เสวี่ยเยี่ยนย่อตัวลงเล็กน้อย ก้มศีรษะให้ใบหน้าของเขากับไป๋จือจือปรากฏอยู่ในภาพเดียวกัน