หูกู้หมิงตั้งผึ่งขึ้นมาทันที
“พวกเขาพูดว่าอะไร?”
“พวกเขาบอกว่า...” ไป๋จือจือยกมือขึ้น ใช้ปลายนิ้วจิ้มหน้าอกกู้หมิงเบา ๆ น้ำเสียงนุ่มละมุน แฝงความหวานเจ้าเล่ห์ที่จงใจยั่วเย้าอยู่เล็กน้อย “ให้ฉันหาเวลาพาคุณกลับไปให้พวกเขาดูหน่อย”
ดวงตาของกู้หมิงเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย
เขาจ้องไป๋จือจืออยู่สองวินาที ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงอย่างแรง
“เมื่อไหร่?”
ไป๋จือจือชะงักไปกับท่าทางกระตือรือร้นของเขา
“...คุณจะรีบอะไรขนาดนั้น”
“ไม่รีบเหรอ?” กู้หมิงถามหน้าตาเฉย ก่อนจะเสริมว่า “สัปดาห์นี้ได้ไหม?”
ไป๋จือจือ: “...”
ฝนที่เทกระหน่ำอยู่นอกหน้าต่างยิ่งตกหนักกว่าเดิม
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา
วันศุกร์ เวลา 21:30 น.
ท่าอากาศยานนานาชาติเมืองไห่เฉิง อาคารผู้โดยสารขาออกภายในประเทศ
เครื่องบินทะยานผ่านราตรีที่ทอดยาวกว่าสองพันกิโลเมตร ก่อนลงจอดที่เกาะไห่ลาตุ้น ตอนนั้นก็เป็นเวลา 23:00 น. แล้ว
เมื่อประตูเครื่องบินเปิดออก สายลมทะเลชื้นอุ่นอันเป็นเอกลักษณ์ของเกาะ ซึ่งเจือกลิ่นเค็มคาวจาง ๆ พัดพากลิ่นหอมของดอกไม้เข้ามาปะทะ
ไป๋จือจือเดินนำอยู่ด้านหน้า
เธอสวมชุดกระโปรงผ้าตาข่ายเกาะอกสีม่วงอ่อน ชายกระโปรงแผ่บานตรงข้อเท้า
หัวไหล่เปลือยเปล่า ผิวขาวผ่องบริเวณนั้นเปล่งประกายบางเบาใต้แสงไฟอบอุ่นในอาคารผู้โดยสาร ส่วนแนวไหปลาร้าก็ได้รูปงดงามราวกับมีใครสลักขึ้นทีละเส้นด้วยสิ่ว