นิ้วยาวเรียว ข้อนิ้วเด่นชัด ค่อย ๆ โอบพันรอบเอวของไป๋จือจืออย่างเชื่องช้า
แขนนั้นกระชับเข้าหาเธอ ไม่ได้ออกแรงดึง หากเป็นแรงเนิบช้า อ้อยอิ่ง ราวกับเจ้าของแขนยังงัวเงียไม่ตื่นดี ค่อย ๆ รั้งเธอให้เอนกลับไปด้านหลัง
จากนั้น ศีรษะที่ยังเปี่ยมด้วยความง่วงงุนก็ซุกเข้ามาตรงซอกคอของไป๋จือจือจากด้านหลัง
ปอยผมระต้นไหล่ ปลายจมูกแตะอยู่ข้างลำคอของเธอ
ลมหายใจร้อนผ่าวพ่นรดผิวเธอครั้งแล้วครั้งเล่า
ความรู้สึกซาบซ่านแผ่ซ่านจากซอกคอ ราวกับมีใครจุดไฟไว้ใต้ผิวหนัง แล้วเปลวไฟก็ลามไปตามแนวกระดูกสันหลัง แผ่กระจายไปทั่วร่าง
ลมหายใจของไป๋จือจือสะดุดไปครึ่งจังหวะ
เธอกัดริมฝีปากโดยไม่รู้ตัว
นอกประตู
เสียงแม่ของไป๋จือจือดังขึ้นอีกครั้ง เจือเสียงหัวเราะและความยินดีอย่างเห็นได้ชัด คล้ายแม่ที่ในที่สุดก็ได้ส่งลูกสาวออกเรือน พยายามกดเสียงลงแต่ก็กลั้นไว้ไม่อยู่ “พ่อกับแม่มีธุระ ต้องไปก่อนแล้วนะ พวกเธอรีบลุกมากินข้าวล่ะ เดี๋ยวเย็นหมด!”
เสียงฝีเท้า
เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นดัง ‘กึก กึก กึก’ ค่อย ๆ ห่างออกไปทีละก้าว
จากนั้นก็เป็นเสียงกุกกักตอนเปลี่ยนรองเท้าตรงโถงทางเข้า ประตูนิรภัยเปิดดัง ‘คลิก’ ก่อนจะปิดลงดัง ‘ปัง’
เสียงกลอนประตูเลื่อนปิด
ห้องนั่งเล่นกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง
ร่างของไป๋จือจืออ่อนยวบลงราวกับถูกดึงกระดูกออกไป เธอซบอยู่ในอ้อมแขนของกู้หมิง