น้ำเสียงออดอ้อนนุ่มนวลราวกับอุ้งเท้าแมวเกาคันตรงกลางใจแผ่วเบา ทำเอาผู้ชมหลายล้านคนในห้องถ่ายทอดสดรู้สึกหูอ่อนระทวย!
ข้อความบนหน้าจอพากันเดือดพล่านทันที:
【เชี่ย??? เสียงนี้... นุ่มหวานมากเลย!】
【เดี๋ยวนะ! เธออยากเล่นตำแหน่งป่าเหรอ?? สาวเล่นซัพพอร์ตต้าฉียวอย่างเธอจะเล่นป่าเนี่ยนะ??】
【ล้อกันเล่นหรือไง! เล่นไม ชิรานุอิเก่งก็ว่าไปอย่าง แต่ป่าต้องเป็นคนคุมจังหวะทั้งทีมเลยนะ! คิดว่าทุกคนจะเล่นป่าได้หรือไง?】
【จ้าวจ้าวต่างหากที่เป็นสตรีมเมอร์สายป่าฝีมือจริง! เธอแย่งตำแหน่งของจ้าวจ้าวไป เดี๋ยวแพ้ขึ้นมาดูสิว่าจะยังวางท่าได้อยู่ไหม!】
ท่ามกลางคำเยาะเย้ยถากถางอย่างบ้าคลั่งบนหน้าจอ กู้หมิงไม่แม้แต่จะยกเปลือกตาขึ้น
เขาออกคำสั่งในห้องด้วยน้ำเสียงทุ้มมีเสน่ห์ เย็นชาไร้ไออุ่น “จันทร์กระจ่างเจิดจ้า เกมนี้เธอเล่นเลนกลาง”
ซ่งเจียวแทบกัดฟันจนแหลก!
เธอมองหน้าจอโทรศัพท์ มือไม้สั่นด้วยความโกรธ กู้หมิงถึงกับยึดตำแหน่งป่าของเธอไป เพื่อเปิดทางให้ผู้หญิงคนนั้นเล่นป่า แล้วให้เธอไปเล่นเลนกลางอย่างนั้นเหรอ?!
แต่เมื่อเจอกับน้ำเสียงเย็นชาของซี ซ่งเจียวก็ไม่กล้าขัดขืน ได้แต่เลือกหวังเจาจวินตำแหน่งเลนกลางอย่างน้อยอกน้อยใจ พร้อมกับคิดอย่างเคียดแค้นว่า—
ได้!
เถาเถาไน่ฟู ในเมื่อเธอชอบออกหน้าออกตานัก ฉันก็จะให้สมใจ!
ฉันอยากรู้นักว่าสาวน้อยอย่างเธอจะเล่นป่าได้ยังไง!
รอให้เธอคุมจังหวะพังจนแจกแต้มแล้วทำให้แพ้การประลองเมื่อไร ฉันจะคอยดูว่าซียังจะปกป้องเธออยู่ไหม!
ทว่าเมื่อเกมที่สองเริ่มไปได้สามนาที ซ่งเจียวก็หน้าแตกยับเยิน!