นิ้วของกู้หมิงหยุดชะงัก
เธอออกมาแล้ว
ไป๋จือจือออกมาแล้ว
เธอสวมชุดแต่งงานสีขาวทั้งชุด
ไม่ใช่ชุดเจ้าหญิงกระโปรงฟูฟ่อง แต่เป็นชุดแต่งงานทรงเข้ารูป ตัดเย็บแบบหางปลา ประดับลูกไม้สไตล์ฝรั่งเศส
ตัวกระโปรงแนบไปตามส่วนโค้งเว้าของร่างกาย ตั้งแต่หัวไหล่จรดเอวเป็นลูกไม้ถักด้วยมือ ลวดลายดอกโบตั๋นบนลูกไม้ละเอียดประณีตจนแทบมองไม่เห็นรอยเย็บ สอดคล้องกับดอกไม้หลักในสวน
ใต้เอวลงมา กระโปรงบานออกอย่างเป็นธรรมชาติ ทิ้งชายหางปลาไว้ไม่สั้นไม่ยาวเกินไป ปัดผ่านกลีบดอกไม้ด้านหลังจนกลีบดอกโบตั๋นสีขาวปลิวติดขึ้นมาสองสามกลีบ
ผมของไป๋จือจือเกล้าขึ้น เผยให้เห็นลำคอและไหปลาร้าอันงดงาม
มีเครื่องประดับไข่มุกชิ้นเล็กติดอยู่ในผม ไม่ใช่ชุดที่เฉิงอวิ้นเหอมอบให้ แต่เป็นชิ้นที่กู้หมิงเลือกด้วยตัวเอง
ผ้าคลุมหน้าบางเบาแทบโปร่งใส ทิ้งตัวจากกลางศีรษะลงมาคลุมใบหน้าไว้ราวกับม่านหมอกจางๆ
ผ่านผ้าบางผืนนั้น—
ดวงตาและคิ้วของเธอมีรอยยิ้มแต้มอยู่
ดวงตากลมโตใสแวววาวคู่นั้นสุกสกาวอยู่หลังผ้าคลุมหน้า ราวกับอำพันสองเม็ดที่ต้องแสงอาทิตย์
ริมฝีปากทาสีชมพูกะปิจางๆ ไม่ใช่สีแดงสด แต่เป็นสีชมพูอ่อนละมุนชวนให้อยากจูบสักครั้ง
มือซ้ายของเธอคล้องแขนขวาของพ่อไว้
วันนี้คุณพ่อไป๋สวมสูทสีเทาเข้ม คงเป็นชุดที่แพงที่สุดเท่าที่เคยสวมมา แม่ของเจ้าบ่าวส่งคนมาตัดให้พอดีตัว เขาลองใส่ที่บ้านถึงสามครั้งกว่าจะยอมรับวิธีผูกเนกไทได้อย่างฝืนใจ
ฝีเท้าของคุณพ่อไป๋มั่นคง
เขาเดินช้ากว่าปกติเล็กน้อย ทุกย่างก้าวลงน้ำหนักแน่น ราวกับกำลังใช้ฝ่าเท้าวัดเส้นทางที่ทอดไปยังแท่นพิธี