คฤหาสน์ตระกูลกู้
ชานเมืองฝั่งตะวันตกของไห่เฉิง มีคฤหาสน์ส่วนตัวแห่งหนึ่งกินพื้นที่กว่าสองพันหมู่ ถนนร่มไม้จากประตูเหล็กดัดไปถึงอาคารหลัก แค่ขับรถไปก็ใช้เวลานานถึงสี่นาทีเต็ม
สองข้างทางมีต้นอู๋ถงฝรั่งเศสอายุนับร้อยปีเรียงสลับกัน แผ่กิ่งก้านโค้งประสานเป็นซุ้ม เรือนยอดสานกันเป็นหลังคาสีเขียวหนาทึบเหนือศีรษะ แสงแดดลอดผ่านช่องใบไม้ลงมาโปรยประกายทองระยิบระยับทั่วพื้นหิน
วันนี้ถนนสายนี้ได้รับการตกแต่งเป็นพิเศษ
ทุกระยะสามเมตรจะมีเชิงเทียนสีเงินตีขึ้นด้วยมือวางอยู่ริมทาง เชิงเทียนพันประดับด้วยดอกไม้สดและใบยูคาลิปตัส ริบบิ้นพลิ้วไหวเบา ๆ ไปตามสายลม
พื้นถนนปูด้วยกลีบดอกไม้สีขาวงาช้างบาง ๆ ไม่ใช่กุหลาบ แต่เป็นดอกโบตั๋น
ดอกโบตั๋นสีขาว
ภาษาดอกไม้ของมันคือ ‘รักมั่นคง’
เฉิงอวิ้นเหอเป็นคนเลือกด้วยตัวเอง
เธอบอกว่า “กุหลาบขาวมีอยู่ทุกที่ มีแต่ดอกโบตั๋นเท่านั้นที่คู่ควรกับลูกสะใภ้ของฉัน”
ตอนนั้นกู้หมิงได้ยินอยู่ข้าง ๆ สีหน้าเย็นชาไม่ต่างจากทุกครั้ง แต่ไม่ได้คัดค้านแม้แต่น้อย
นั่นคงเป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาเลือกเงียบต่อหน้าคำตัดสินเรื่องรสนิยมของแม่
สุดถนนร่มไม้คือสวนกลางแจ้งอันกว้างขวาง
ใจกลางสวนมีหอพิธีชั่วคราวที่โอบล้อมด้วยผ้าบางสีขาว
ไม่ใช่เพิงเรียบง่ายที่แค่ตั้งโครงแล้วขึงผ้าสองสามผืนก็เสร็จ
แต่เป็นหอพิธีในสวนสีขาวแบบกึ่งเปิดโล่ง โปร่งทั้งสามด้าน ซึ่งใช้เวลาวางแบบและก่อสร้างนานถึงสามเดือนเต็ม โดยมีทีมออกแบบงานแต่งระดับแนวหน้าจากมิลานเป็นผู้ดูแล