ไป๋จือจือ: “!!!”
เธอหันกลับไปมองใบหน้าด้านข้างของกู้หมิงที่ตัวร้อนจนหน้าซีด แต่ยังฝืนไม่ยอมกลับบ้าน หัวใจพลันรู้สึกราวกับถูกอะไรบางอย่างลวกเบา ๆ
ก็ได้
งั้นก็ซื้อ
ข้อเท็จจริงพิสูจน์แล้วว่า ไป๋จือจือประเมินพลังทำลายล้างของผู้ชายที่ ‘ไม่เคยง้อใครมาก่อน’ ตอนตัดสินใจง้อคนต่ำเกินไป
ช่วงบ่ายโมงครึ่งถึงบ่ายสองโมง ร้าน ‘ถังอวี่’ ถูกกู้หมิงเหมาร้าน ตู้แช่กระจกเต็มไปด้วยขนมหวานละลานตา ทั้งชมพูทั้งขาว ส่วนสีแดงของสตรอว์เบอร์รีก็เปล่งประกายราวอัญมณีใต้แสงไฟ
กู้หมิงยืนอยู่หน้าเคาน์เตอร์ มือข้างหนึ่งยันโต๊ะหินอ่อนไว้เพื่อพยุงร่างที่โงนเงน ส่วนหลังมืออีกข้างยังติดพลาสเตอร์ห้ามเลือดจากการเพิ่งถอดเข็ม เขากวาดตามองขนมหวานเรียงเต็มตู้ ก่อนเอ่ยเสียงแหบต่ำอย่างสงบว่า “มิลเฟยสตรอว์เบอร์รี 2 ชิ้น”
พนักงาน: “ได้ค่ะ—”
“ไดฟุกุสตรอว์เบอร์รี 6 ลูก”
พนักงาน: “...ได้ค่ะ”
“มูสเค้กสตรอว์เบอร์รี 1 ปอนด์ กับชีสเค้กสตรอว์เบอร์รี 1 ปอนด์”
ปลายปากกาของพนักงานชะงักไปครู่หนึ่ง
รอยยิ้มของไป๋จือจือก็ชะงักไปด้วย
“พี่ซี” เธอกระตุกชายเสื้อเขา แล้วลดเสียงลง “พอแล้วค่ะ พอจริง ๆ แล้ว”
กู้หมิงหันมามองเธอ
ในดวงตาคู่นั้นยังมีม่านหมอกจาง ๆ จากพิษไข้ ขนตาชื้นแฉะ ไฝน้ำตาเม็ดเล็กตรงหางตายิ่งแดงจัดจับใจเมื่อกระทบแสงไฟ
“ยังไม่พอ” เขาพูดอย่างดื้อรั้น
จากนั้นก็หันกลับไปพูดต่อ “ทาร์ตสตรอว์เบอร์รี 4 ชิ้น พัฟสตรอว์เบอร์รี 1 กล่อง”