ไป๋จือจือไม่แม้แต่จะปรายตามองมัน
เธอนั่งหลังตรง วางมือทั้งสองข้างบนตักอย่างเรียบร้อย ก้มหน้าลง ขนตายาวบดบังอารมณ์ทั้งหมดในดวงตา มีเพียงท้ายทอยขาวราวกับกระเบื้องซึ่งโผล่พ้นคอเสื้อไหมพรมแขนสั้นออกมา ที่เผยให้เห็นความเกร็งขึงอยู่เล็กน้อย
เธอไม่พูดอะไรสักคำ
หัวใจของกู้หมิงพลันเหมือนถูกบางสิ่งบิดกระชากอย่างแรง
……
โถงให้น้ำเกลือกลับมาเงียบสงบอีกครั้ง
หยดน้ำยาไหลลงมาตามสายน้ำเกลือใสทีละหยด
แสงแดดนอกหน้าต่างสาดเฉียงเข้ามา ทอดเป็นแถบแสงสว่างที่ค่อย ๆ เคลื่อนผ่านพื้นกระเบื้อง
กู้หมิงเอนพิงพนักเก้าอี้ เข็มเล็ก ๆ ที่หลังมือขวาขยับขึ้นลงเบา ๆ ตามจังหวะหายใจ
เขาเอียงหน้า ใช้หางตามองคนข้างกาย
ไป๋จือจือยังคงอยู่ในท่าเดิม
ขนตาของเธอชื้นแฉะ รอยแดงตรงหางตายังไม่จางลง ปลายจมูกก็แดงเช่นกัน ริมฝีปากกลับซีดเผือด เมื่อเทียบกับท่าทางน่ารักไร้เดียงสาตอนตื่นบนโซฟาบ้านเขาเมื่อเช้าแล้ว เธอดูเปราะบางลงไม่รู้กี่เท่า
ลูกกระเดือกของกู้หมิงขยับ
เขารู้ว่าเรื่องนี้เกิดขึ้นเพราะเขา
ถ้าไม่ใช่เพราะเขา หมิงเยว่เจียวเจียวคงไม่ตามมาถึงที่นี่
ถ้าไม่ใช่เพราะเขาตกลงเล่นจัดอันดับระดับดาวสูงสี่เกมนั้น
ถ้าไม่ใช่เพราะเขาเป็นไข้—
ไป๋จือจือคงได้นอนจนตื่นเอง กินมื้อเช้าอย่างสงบสุขที่บ้านของตัวเอง แทนที่จะถูกคนชี้หน้าด่าที่โรงพยาบาล ถูกสายตานับสิบคู่จับจ้อง จนร้องไห้หนักขนาดนั้น