ไป๋จือจือชะงักไป
“เมื่อเช้านี้” กู้หมิงพูด “ที่โรงพยาบาล”
ชั่วขณะนั้น ไป๋จือจือพลันพูดอะไรไม่ออก
นั่นเป็นการแสดงของเธอ แม้แต่หยาดน้ำตาสองสามหยดที่ไหลลงมาตอนก้มศีรษะขอบคุณ ก็ล้วนคำนวณมาอย่างแม่นยำแล้ว
เขาดูไม่ออกเลยหรือ?
หัวใจของไป๋จือจือเหมือนถูกอะไรบางอย่างลวกวูบ
กู้หมิงยืดตัวขึ้นแล้วถอยออกไปครึ่งก้าว
เมื่อไออึดอัดที่กดทับจนแทบหายใจไม่ออกสลายไป จู่ ๆ ไป๋จือจือกลับรู้สึกว่างเปล่าอยู่บ้าง
เขาก้มหน้า ใช้นิ้วโป้งมือซ้ายปลดล็อกหน้าจอโทรศัพท์ เปิดสมุดรายชื่อ แล้วกดเลือกผู้ติดต่อที่มีชื่อเพียงตัวเดียว: 【โจว】
ปลายสายรับก่อนเสียงเรียกเข้าจะดังครบสองครั้ง
“ลุงโจว”
ทันทีที่กู้หมิงเอ่ยปาก ร่างของไป๋จือจือก็แข็งค้างไปทั้งตัว
เพราะเสียงของกู้หมิง—เสียงที่ตั้งแต่เมื่อวานจนถึงวันนี้เคยอ่อนโยน เคยแหบพร่า เคยลนลาน และเคยติดอ่างยามอยู่กับเธอ บัดนี้กลับเปลี่ยนไป
กลายเป็นเสียงราบเรียบ สุขุม เย็นชา
ไร้อารมณ์ส่วนเกินแม้แต่น้อย
ราวกับดาบที่ชักออกจากฝักมาได้ครึ่งเล่ม
“โรงพยาบาลกลางเมืองไห่เฉิง” กู้หมิงพูด “วันนี้ตั้งแต่เก้าโมงถึงสิบเอ็ดโมง กล้องวงจรปิดบริเวณโถงชั้นหนึ่ง ด้านในกับด้านนอกบันไดหนีไฟอาคารหนึ่ง และโถงให้น้ำเกลือชั้นสองทั้งหมด”
คนปลายสายพูดอะไรบางอย่าง
คิ้วของกู้หมิงไม่ไหวติงแม้แต่น้อย
“ขอข้อมูลอย่างถูกกฎหมาย” เขาพูด “แจ้งความและลงบันทึกคดี ดำเนินการตามขั้นตอนให้ถูกต้อง อย่าให้ใครจับผิดได้”