ใบหูของกู้หมิงเริ่มแดงขึ้นมาอีกครั้ง
“...ขอโทษ”
กู้หมิงเอ่ยเสียงเบา
“ฉันไม่น่าซื้อมาเยอะขนาดนั้นเลย”
ไป๋จือจือ: “!”
ไม่ใช่สิ—
ไม่ใช่ความผิดของคุณสักหน่อย!
เธออ้าปาก กำลังจะอธิบาย แต่กู้หมิงกลับทิ้งกระดาษทิชชูในมือลง หยิบแผ่นใหม่ขึ้นมาแล้วกดลงบนจมูกเธออีกครั้ง
มือที่ประคองคางเธอไว้ก็ยังไม่คลายออก
ตรงกันข้าม กลับกระชับขึ้นเล็กน้อย
ปลายนิ้วจมลงในผิวนุ่มนิ่มของเธอ สัมผัสร้อนผ่าวที่มีความสากจากหนังด้านค่อย ๆ แผ่ความร้อนขึ้นมาทีละนิด
“อย่าพูด”
กู้หมิงโน้มตัวลง มองไป๋จือจือจากด้านบน น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับกลิ้งออกมาจากอก “ห้ามเลือดก่อน”
ครัวแบบเปิดเงียบลง
เหลือเพียงเสียงลมหายใจของทั้งคู่ที่ประสานกัน
ไป๋จือจือถูกบังคับให้โน้มตัวไปข้างหน้า ก้มหน้าลงเล็กน้อย ร่างทั้งร่างแทบจะจมหายเข้าไปในอ้อมกอดและเงาของเขา
เธอได้กลิ่นหอมเย็นคุ้นเคยจากตัวเขา กลิ่นไม้ซีดาร์กับดอกมะลิผสมกับกลิ่นสะอาดอบอุ่นของผ้าห่มหลังเพิ่งตื่นนอน และกลิ่นยาอ่อน ๆ
เธอถึงขั้นสัมผัสได้ว่านิ้วมือของเขากำลังสั่นน้อย ๆ
สั่นเบามาก
ความสูง 189 เซนติเมตรกับเพียง 160 กว่าเซนติเมตร
ความต่างของรูปร่างที่ชัดเจนทำให้เธอถูกเงาของเขาปกคลุมมิดทั้งตัว ราวกับลูกแมวตัวน้อยที่ถูกขังอยู่ในอุ้งมือ ไม่มีทางหนีไปไหนได้
หัวใจของไป๋จือจือเต้นแรงจนแทบจะระเบิด
【โฮสต์...】เสียงของระบบเป่าเป่าเองก็สั่นพร่าไปหมด 【ค่าความรู้สึก...ค่าความรู้สึกขึ้นถึง 65 แล้ว...】