เย็นวันศุกร์หลังเลิกเรียน
ไป๋จือจือสะพายกระเป๋านักเรียนเดินออกจากโรงเรียน ท้องฟ้ามืดลงแล้ว
ยามเย็นในเดือนกันยายนมาเยือนอย่างรวดเร็ว เส้นขอบฟ้ายังมีแสงสีส้มแดงสุดท้ายพาดผ่าน ทว่าไฟถนนกลับสว่างขึ้นแล้ว
เธอเดินไปตามถนนร่มอู๋ถงนอกประตูโรงเรียน มุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์ชิงหลาน ในโทรศัพท์เปิดเพลงคลอไว้ หูฟังข้างหนึ่งคล้องอยู่ที่หู
เมื่อเดินมาถึงทางแยกที่สอง เธอก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
มีคนตามเธอมา
สามคน พวกนั้นไม่ได้สวมเครื่องแบบของโรงเรียนมัธยมจิ่นเฉิงหมายเลขหนึ่ง ผมย้อมสี เคี้ยวหมากฝรั่ง ท่าเดินยียวนแบบพวกวัยรุ่นเกเรที่ชอบทำตัวกร่าง
หนึ่งในนั้นย้อมผมสีทอง เดินเข้ามาขวางทางเธอ กลิ่นโคโลญจน์ราคาถูกฉุนจมูก บุหรี่คาบอยู่ในปาก พร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
“เฮ้ น้องสาว เรียนโรงเรียนหมายเลขหนึ่งเหรอ? กลับคนเดียวหรือเปล่า ให้พี่ไปส่งบ้านไหม?”
ไป๋จือจือถอยหลังไปครึ่งก้าว สีหน้าเปลี่ยนเป็นโหมด ‘กระต่ายน้อยขวัญผวา’ ในทันที ดวงตาเบิกกว้าง ริมฝีปากเผยอเล็กน้อย ร่างกายหดถอย มือกำสายกระเป๋านักเรียนแน่น
“พวก...พวกคุณจะทำอะไร!” เสียงสั่นได้อย่างพอเหมาะพอดี
“ไม่ต้องกลัวน่า” คนที่เป็นหัวหน้าเดินเข้ามาอีกก้าว ฟองหมากฝรั่งในปากแตกดังป๊อบ “แค่อยากทำความรู้จัก...”
มือของเขายื่นเข้ามา
สมองของไป๋จือจือแล่นเร็วจี๋ ฟู่เสวี่ยเยี่ยนเห็นเธอเดินผ่านสนามบาสหรือเปล่า แล้วตามเธอมาหรือไม่?
แต่ถ้าเขาตามมาจริง ๆ แล้วไม่ยอมโผล่มาล่ะ?
ไป๋จือจือยังไม่ทันได้หลบ มือข้างหนึ่งก็ยื่นมาจากด้านข้าง คว้าข้อมือของนักเลงที่ยังไม่ทันลดมือลงไว้พอดี