ฟู่เสวี่ยเยี่ยนยืนอยู่ตรงประตูห้องครัวเป็นเวลาสองวินาที
สายตาของเขากวาดจากความวุ่นวายบนเตาไปยังแป้งที่ติดอยู่บนใบหน้าของเธอ แล้วเลื่อนไปยังรอยน้ำมันลวกที่หลังมือซึ่งแดงระเรื่อเล็กน้อย ก่อนจะหยุดลงที่สายผ้ากันเปื้อนซึ่งเบี้ยวไปข้างหนึ่ง โบคลายออกไปครึ่งหนึ่ง สายเส้นหนึ่งแทบจะลากพื้น
คิ้วของฟู่เสวี่ยเยี่ยนขมวดเข้าหากัน
ไม่ใช่สีหน้ารังเกียจหรือหงุดหงิด แต่เป็นสีหน้าแบบ ‘เห็นปัญหากองโตอยู่ตรงหน้า แต่ด้วยเหตุผลบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก จึงทำเป็นไม่สนใจไม่ได้’
เขาเดินเข้ามา
เมื่อชายสูง 185 เซนติเมตรกับหญิงสูง 158 เซนติเมตรยืนอยู่หน้าเตาพร้อมกัน บรรยากาศรอบตัวก็พลันชวนให้ใจเต้นขึ้นมา
เขายืนอยู่ด้านหลังเยื้องไปทางซ้าย ราวกับขังเธอไว้ระหว่างเตากับร่างของเขา
“กระทะร้อนเกินไปแล้ว” ฟู่เสวี่ยเยี่ยนพูดเสียงต่ำ “ลดไฟลงก่อน”
เขายื่นมือไปหมุนปุ่มบนเตา
แขนของฟู่เสวี่ยเยี่ยนพาดข้ามเหนือไหล่ของไป๋จือจือ เงาร่างของเขาทาบลงมา ขณะที่ไป๋จือจือถูกกักไว้ระหว่างเขากับเตา แผ่นหลังห่างจากอกของเขาไม่ถึง 10 เซนติเมตร
เพียงเธอเอียงศีรษะขึ้นเล็กน้อย ก็เห็นแนวคางของเขาและลูกกระเดือกที่ขยับขึ้นลงเบา ๆ บนลำคอ
ใกล้เสียจนกลิ่นชาจาง ๆ ในอากาศเข้มข้นเหมือนสัมผัสได้
ไป๋จือจือไม่ขยับ
เธอตั้งใจผ่อนลมหายใจให้ช้าลง ทำท่าราวกับตกใจกับการเข้ามาใกล้อย่างกะทันหัน นิ้วมือกำด้ามตะหลิวไว้แน่น ก้มหน้าลงเล็กน้อย ปอยผมข้างหูถูกลมหายใจของเขาพัดให้ไหวขึ้นมาหนึ่งเส้น