บนโต๊ะอาหารเช้า ฟู่เสวี่ยเยี่ยนนั่งอยู่ที่ปลายโต๊ะ มือข้างหนึ่งเท้าคาง ขนมปังปิ้งตรงหน้ากัดไปคำเดียวก็วางลง ส่วนอีกมือเลื่อนโทรศัพท์ไปมา
ไป๋จือจือเดินเข้าไปนั่งตรงข้ามฟู่เสวี่ยเยี่ยนอย่างเป็นธรรมชาติ แล้วเอ่ยเสียงเบาว่า “อรุณสวัสดิ์ค่ะพี่ชาย”
ฟู่เสวี่ยเยี่ยนเหลือบตาขึ้นมอง ก่อนจะก้มกลับไปยังหน้าจอโทรศัพท์
“เสวี่ยเยี่ยน วันนี้จือจือจะไปโรงเรียนพร้อมเธอ วันแรกที่ย้ายมา เธอยังไม่รู้ทาง”
ซ่งเหยาถือแก้วน้ำผลไม้เดินออกมาจากครัว น้ำเสียงเรียบเฉยราวกับกำลังพูดถึงอากาศวันนี้
มือที่กำลังเลื่อนโทรศัพท์ของฟู่เสวี่ยเยี่ยนชะงักไปหนึ่งวินาที
เขาไม่เงยหน้า น้ำเสียงเกียจคร้าน “เดินเองไม่เป็นหรือไง?”
รอยยิ้มบนใบหน้าซ่งเหยาไม่เปลี่ยนไป แต่น้ำเสียงแฝงความอ่อนโยนที่ไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ “ฟู่เสวี่ยเยี่ยน”
เรียกชื่อเขาเพียงครั้งเดียว ไม่ได้พูดอะไรอีก
แต่ความหมายที่ซ่อนอยู่ในน้ำเสียงนั้น ไม่จำเป็นต้องให้ใครพูดขยายความ
ฟู่เสวี่ยเยี่ยนจิ๊ปาก ยัดโทรศัพท์ลงกระเป๋ากางเกง ก่อนลุกขึ้นหยิบกระเป๋านักเรียน
“ไปกัน”
สองคำสั้น ๆ ถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง เจ้าตัวเดินฉับ ๆ มุ่งหน้าไปยังประตูแล้ว
เช้าตรู่เดือนกันยายนในจิ่นเฉิงยังคงร้อนอบอ้าว
แสงแดดลอดผ่านช่องว่างระหว่างต้นไม้ริมทาง ตกกระทบบนทางเท้าราวกับโปรยเกล็ดทองคำไว้ชั้นหนึ่ง
ในอากาศมีกลิ่นหอมหวานของดอกหอมหมื่นลี้ ปะปนกับกลิ่นปาท่องโก๋และนมถั่วเหลืองจากร้านอาหารเช้าที่อยู่ไกลออกไป
ฟู่เสวี่ยเยี่ยนเดินนำหน้า แถมยังเดินเร็วมาก
ช่วงก้าวของเขาเป็นปกติสำหรับผู้ใหญ่ทั่วไป แต่สำหรับไป๋จือจือที่สูงแค่ 158 เซนติเมตรและมีขาเพียงครึ่งหนึ่งของเขา ทุกครั้งที่เขาก้าวหนึ่งก้าว เธอต้องก้าวตามถึงก้าวครึ่ง