ติ๊ด—
รหัสหกหลัก
ประตูเปิดออก
ทั้งสองคนเดินเข้าไป
ไฟตรงโถงทางเข้าติดขึ้นโดยอัตโนมัติเมื่อเซนเซอร์ตรวจจับได้ แสงสีเหลืองนวลสาดลงบนเฉลียงหน้าบ้านและตู้รองเท้า
เจ้าเหมาถ่านวิ่งลงมาจากชั้นสอง คงได้ยินเสียงเปิดประตู เงาดำของมันกระโจนไปมาบนบันไดสองสามครั้ง ก่อนจะพุ่งตรงมาถูไถอยู่ข้างเท้าของไป๋จือจือ พลางส่งเสียงครางพึงพอใจในลำคอ
ไป๋จือจือก้มลงอุ้มเจ้าเหมาถ่านขึ้นมา
ร่างนุ่มนิ่มของแมวดำขดอยู่ในอ้อมแขนของเธอ ดวงตาสีอำพันของมันสะท้อนแสงไฟสีเหลืองนวลวูบหนึ่ง
ไป๋จือจืออุ้มเจ้าเหมาถ่านเดินไปทางบันได
เดินไปได้สองก้าว เธอก็หยุดแล้วหันกลับมา
ฟู่เสวี่ยเยี่ยนยังยืนอยู่ตรงโถงทางเข้า
เขากำลังก้มตัวเปลี่ยนรองเท้า มือข้างหนึ่งยันขอบตู้รองเท้าไว้ ส่วนอีกข้างถอดรองเท้าผ้าใบเตะเข้าไปไว้ชั้นล่างสุดของตู้
เมื่อรู้สึกได้ถึงสายตาของเธอ เขาก็เงยหน้าขึ้นมอง
ทั้งสองสบตากันจากระยะห่างราวสี่ถึงห้าเมตร ระหว่างโถงทางเข้าที่มีแสงสีเหลืองนวลกับบันได
ไป๋จือจืออุ้มเจ้าเหมาถ่าน ผมยาวหยักศกคลายลงบนไหล่ ดวงตาเรียวรีสดใสใต้แสงไฟ ปลายจมูกยังแดงระเรื่อเล็กน้อย
เธออ้าปากพูด
“พี่คะ วันนี้... ขอบคุณนะคะ”
น้ำเสียงของเธอเจือความง่วงงุนและเสียงขึ้นจมูกอย่างชัดเจน นุ่มนิ่มราวกับมาร์ชแมลโลว์ที่กำลังจะละลาย
จากนั้นเธอก็ก้มหน้าลง เอาปลายจมูกแตะใบหูของเจ้าเหมาถ่าน แล้วพูดเสียงเบาลงกว่าเดิม
“ฝันดีนะคะ”
พูดจบ เธอก็หันหลังเดินขึ้นชั้นบน
เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังแปะ ๆ แปะ ๆ แปะ ๆ
ชั้นสอง
ประตูห้องของเธอเปิดแล้วปิดลง