พี่ซี
มีเพียงคนเดียวที่เรียกเขาแบบนี้
เถาเถาไน่ฟู
ภาพเหตุการณ์หลายฉากผุดวาบขึ้นในหัวกู้หมิง
คำขอเพิ่มเพื่อนในห้องไลฟ์เมื่อคืนก่อน จังหวะสังหารเดี่ยวสุดตะลึงด้วยไม ชิรานุอิในเกมที่เล่นกันอยู่ เสียงนุ่มนิ่มของเธอตอนพูดว่า ‘ขอบคุณนะพี่ซี’ เขาที่ไม่รู้ทำไมถึงยอมยกบัฟน้ำเงินให้ แล้วเธอก็บอกว่า ‘งั้นฉันก็ลุยได้เต็มที่แล้ว’ ส่วนเขาตอบว่า ‘พี่ไม่ปล่อยให้เธอตายหรอก’
ยังมีเมื่อคืนวาน เขาเปิดกล้องไลฟ์เป็นครั้งแรกในรอบนาน ท่ามกลางข้อความแชตที่กรี๊ดกร๊าดกันระงม เขากลับจำชื่อผู้ใช้ ‘เถาเถาไน่ฟู’ ตรงมุมจอได้แทบจะในทันที
ตอนนั้นเขาแค่คิดว่าเป็นเรื่องบังเอิญ ไม่นึกเลยว่าเธอจะอยู่ห้องข้าง ๆ เขา
ไม่สิ
ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
เมื่อคืนตอนเขาเปิดกล้องไลฟ์ เธอถึงได้จำเขาได้...
เสียงของเธอ ชื่อผู้ใช้ของเธอ ภาพที่เธอยืนอยู่หน้าประตูพร้อมนมแก้วหนึ่งเมื่อคืนนี้... เศษเสี้ยวทุกอย่างพลันประกอบกันเป็นภาพสมบูรณ์ในวินาทีนี้
เธอคือเถาเถาไน่ฟู
‘ตัวแบกเลนกลาง’ ที่เล่นกับเขาสองตาในเกม อาศัยอยู่ห้องข้าง ๆ เขานี่เอง
“...เธอ”
เสียงของกู้หมิงแหบพร่าเล็กน้อย ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง
เขาอ้าปาก คล้ายอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่ในจังหวะนั้นเอง โทรศัพท์ในมือพลันส่งเสียงเอฟเฟกต์เกมดังสนั่น—
‘ยินดีต้อนรับสู่เกมราชาแห่งเกียรติยศ!’