ไป๋จือจือเปิดประตูเดินออกไป ก่อนจะเอื้อมมือปิดประตูตามหลัง
ทันทีที่ประตูปิดลง เธอก็พิงกำแพงทางเดิน ซุกหน้าลงกับฝ่ามือ แล้วหัวเราะเงียบ ๆ อยู่นาน
“โฮสต์! โฮสต์!” ระบบเป่าเป่าตื่นเต้นจนแทบร้องไห้อยู่ในหัวเธอ “กู้หมิงเขา... ยังอยากดื่มนมผสมน้ำผึ้งด้วย! เขาเป็นฝ่ายรุกแล้ว! แบบนี้หมายความว่าเขายอมรับความรู้สึกของคุณหรือเปล่า?! คืนนี้เขายังจะเจอคุณด้วย!”
“ก็ประมาณนั้น” ไป๋จือจือลดมือลง ดวงตาเป็นประกายราวกับดวงดาวสองดวง “เขากำลังให้โอกาสฉันอยู่”
เธอก้มมองโทรศัพท์
พรุ่งนี้บ่าย ซ่งเจียวกับกู้หมิงจะนัดเจอกันต่อหน้า
คืนนี้ กู้หมิงอยากดื่มนมผสมน้ำผึ้งฝีมือเธอ
เธอคลี่ยิ้มบาง ๆ
ซ่งเจียว ขอโทษด้วยนะ
พรุ่งนี้พวกคุณคงไม่ได้นัดเจอกันแล้วล่ะ
ไป๋จือจือกลับไปที่ห้อง 2801 เปิดหน้าต่างระบบ แล้วมองตัวเลขชุดนั้น
【ค่าความรู้สึกปัจจุบันของเป้าหมายกู้หมิงที่มีต่อโฮสต์: 35】
เธอจ้องตัวเลข “35” อยู่สองวินาที ก่อนจะปิดหน้าต่างลง
ยังไม่พอ
ยังมีอีกหลายอย่างที่เธอต้องทำ
แสงแดดยามบ่ายส่องสว่างอยู่นอกหน้าต่าง
เส้นขอบฟ้าของเมืองที่อยู่ไกลออกไปดูซีดจางเล็กน้อยท่ามกลางแสง ราวกับกระดาษเปล่าที่กำลังจะถูกเติมเต็มด้วยเรื่องราว
ตกกลางคืน กู้หมิงเพิ่งเล่นเกมจัดอันดับจบหนึ่งตา พอดีกับเวลาสี่ทุ่มครึ่ง
ไป๋จือจือกะเวลาเป๊ะ ๆ แล้วยกนมผสมน้ำผึ้งไปให้เขา
ประตูเปิดออก กู้หมิงยืนอยู่ตรงทางเข้า เขายังสวมเสื้อยืดแขนสั้นสีดำตัวเดิมจากตอนบ่าย คอเสื้อหลวมเล็กน้อย เผยให้เห็นผิวขาวเย็นใต้ไหปลาร้า
เมื่อเห็นเธอ แววตาของเขาสว่างวาบขึ้นชั่วขณะ ก่อนจะถูกกลบลงใต้สีหน้าเย็นชาเช่นเดิมอย่างรวดเร็ว