“อืม” ไป๋จือจือยกเค้กที่อบเสร็จแล้วออกจากเตาอบ มือสวมถุงมือกันความร้อน ก่อนค่อย ๆ คว่ำลงบนตะแกรงพักเค้ก “ทำไมล่ะ หึงเหรอ?”
“ฉันไม่ได้หึงสักหน่อย!” ระบบเป่าเป่าขนลุกชัน “ฉันแค่เตือนเธอว่า พรุ่งนี้บ่ายกู้หมิงจะไปเจอซ่งเจียวตัวจริงแล้วนะ ยังมีอารมณ์มาทำเค้กให้เขาอีกเหรอ?”
มือของไป๋จือจือชะงักไปเล็กน้อย
เจอกันตัวจริง
แน่นอนว่าเธอจำได้
การพบกันตัวจริงของซ่งเจียวกับกู้หมิงจะเกิดขึ้นพรุ่งนี้บ่าย
นี่คือจุดสำคัญที่ทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งคู่พัฒนาขึ้นในเนื้อเรื่องเดิม และยังเป็นจุดเริ่มต้นที่ตัวจริงเริ่มหาเรื่องใส่ตัวอย่างแท้จริงด้วย
แต่ตอนนี้ บทละครอยู่ในมือเธอแล้ว
“พรุ่งนี้บ่ายน่ะเหรอ” เธอก้มหน้าจัดวางสตรอว์เบอร์รีทีละลูกลงบนหน้าเค้ก น้ำเสียงแผ่วเบาราวกับพูดกับตัวเอง “พวกเขาไม่มีทางได้เจอกันหรอก”
เธอวางขนมหวานสองจานลงบนถาด ถอดผ้ากันเปื้อน แล้วตรวจดูตัวเองหน้ากระจกอีกรอบ ชุดเดรสสีขาวนวล ผมยาวสลวยทิ้งตัวลงข้างไหล่ ใบหน้าแต่งบางเบาอย่างเป็นธรรมชาติ ริมฝีปากแต้มลิปบาล์มสีอ่อนจาง
สะอาดตา อ่อนนุ่ม ราวกับซูเฟล่ครีมที่เพิ่งตีเสร็จใหม่ ๆ
ดีมาก
ไป๋จือจือถือถาดเดินไปเคาะประตูห้อง 2802
เสียงกริ่งดังขึ้นสองครั้ง แต่ไม่มีใครตอบ
ไป๋จือจือแนบหูฟังที่ประตู ด้านในมีเสียงเกมอึกทึกดังแว่วมา ดูเหมือนกู้หมิงกำลังเปิดไมค์เล่นเกมเป็นทีมกับใครสักคน