เกมจบลงด้วยชัยชนะอย่างท่วมท้น ไป๋จือจือใช้ตัวละครไม ชิรานุอิทำผลงานสุดหรูด้วยสถิติสิบสองฆ่า ไม่ตายเลยสักครั้ง คว้าตำแหน่งผู้เล่นยอดเยี่ยมไปอย่างไร้ข้อกังขา
พอหน้าสรุปผลปรากฏขึ้น เธอก็จับภาพหน้าจอไว้ แล้วกลับไปยังหน้าทีม
“จะเล่นต่อไหม?” กู้หมิงถาม
“เล่นอีกตาก็ได้นะ” ไป๋จือจือตอบ “แต่ฉันขอไปดื่มน้ำก่อน รอแป๊บหนึ่งได้ไหม?”
“อืม”
ไป๋จือจือถอดหูฟัง ลุกขึ้นไปเทน้ำดื่มจริง ๆ
เธอต้องออกไปชั่วครู่เพื่อสร้างจังหวะเล็ก ๆ ให้กู้หมิงได้ยินเสียงสภาพแวดล้อมรอบตัวเธอ
บรรยากาศเงียบสงบ ไม่มีเสียงเพื่อนร่วมห้องหรือคนในครอบครัว แสดงว่าเธออยู่คนเดียว
เกมที่สอง เธอเลือกหวังเจาจวิน
คราวนี้เธอไม่ได้โชว์ฝีมือหวือหวาเหมือนเกมแรก แต่เน้นเล่นตามจังหวะของกู้หมิง
เธอต้องเผยให้เห็นด้านที่แตกต่างกันในแต่ละเกม เกมแรกแสดงความสามารถส่วนตัวอันน่าทึ่ง ส่วนเกมที่สองแสดงการประสานงานเป็นทีมอย่างรู้ใจ
เกมที่สองจบลงด้วยชัยชนะอย่างไม่ต้องสงสัยเช่นกัน
หลังสรุปผล กู้หมิงก็ปิดไลฟ์ แล้วส่งข้อความส่วนตัวในเกมว่า “แอดวีแชตกันไว้ไหม คราวหน้าจะได้นัดเล่นเกมกันสะดวก ๆ”
มุมปากของไป๋จือจือค่อย ๆ ยกขึ้น
เธอรอประโยคนี้อยู่พอดี
“ได้สิ” เธอตอบด้วยน้ำเสียงเป็นธรรมชาติ ก่อนบอกหมายเลขวีแชตชุดหนึ่ง
【ติ๊ง—แจ้งเตือนจากระบบ: ค่าความรู้สึกปัจจุบันของเป้าหมาย กู้หมิง ที่มีต่อโฮสต์อยู่ที่ 15 คะแนน โฮสต์ทำภารกิจช่วงออนไลน์ได้อย่างสมบูรณ์แบบ ขอแนะนำให้โฮสต์เข้าสู่ช่วงพบปะในชีวิตจริง เพื่อคว้าโอกาสภายในกรอบเวลา 3 วัน】
ไป๋จือจือมองเลข “15” ที่สะดุดตาบนหน้าต่าง ก่อนค่อย ๆ ปิดมันลง
ช่วงออนไลน์เป็นเพียงก้าวแรกเท่านั้น
ค่าความรู้สึก 15 คะแนน อย่างมากก็แค่เพื่อนเล่นเกมที่คุ้นหน้ากัน ยังเทียบเศษเสี้ยวของซ่งเจียวไม่ได้ด้วยซ้ำ
สนามรบที่แท้จริงอยู่ในชีวิตจริง
จากข่าวที่ได้มาจากเป่าเป่า ไป๋จือจือพบว่าเจ้าของร่างเดิมก็ไม่ได้ไร้แผนเตรียมการเสียทีเดียว
เพื่อเข้าใกล้กู้หมิง เจ้าของร่างเดิมซื้อห้อง 2801 อาคารบี ในจิ่นซิ่วฮวาถิงไว้ล่วงหน้า ห้องของเธออยู่ตรงข้ามห้อง 2802 ของกู้หมิง ประตูชนประตู อาคารหนึ่งลิฟต์มีสองห้อง คั่นกันเพียงกำแพงเดียว
ตอนนี้ก็กลายเป็นประโยชน์ของเธอไปพอดี
จิ่นซิ่วฮวาถิงเป็นโครงการที่พักอาศัยหรูระดับท็อปของเมืองไห่เฉิง ระบบรักษาความปลอดภัยเข้มงวด หากไม่มีบัตรเจ้าของห้องหรือผู้อยู่อาศัย ก็เข้าไปในลิฟต์ไม่ได้ด้วยซ้ำ
ไป๋จือจือลากกระเป๋าเดินทางเข้าไปอยู่ในห้อง 2801 จัดข้าวของให้เรียบร้อย อาบน้ำ แล้วเปลี่ยนเป็นเสื้อยืดแขนสั้นสีขาวนวลกับกางเกงยีนส์สีอ่อนตัวนั้น
เธอตรวจดูตัวเองในกระจกเป็นครั้งสุดท้าย ผมยาวสลวย เครื่องสำอางบางเบา รอยยิ้มดูไร้พิษภัย
ดีมาก
รักษาภาพนี้ไว้ บทของคืนนี้คือ “เพื่อนบ้านคนใหม่แสนนุ่มนิ่มที่กลับบ้านดึกเพราะทำงานล่วงเวลา” ไม่ใช่ “นางร้ายที่บุกมาแย่งผู้ชายถึงบ้าน”
เที่ยงคืนสี่สิบของวันใหม่
ไป๋จือจือยืนอยู่หน้าห้อง 2802 สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วใช้ข้อนิ้วเคาะประตูเบา ๆ
ก๊อก ก๊อก ก๊อก
สามครั้ง เบาและสุภาพ
ไม่มีใครออกมาเปิดประตู
ไป๋จือจือรอห้าวินาที ก่อนเคาะอีกสามครั้ง คราวนี้หนักมือขึ้นเล็กน้อย
ผ่านไปสองวินาที ประตูก็เปิดออก
กลิ่นหอมเย็นจาง ๆ ลอยออกมาก่อน เป็นกลิ่นซีดาร์ผสมมะลิ สดชื่นและหรูหรา
ไป๋จือจือเงยหน้าขึ้น เห็นชายคนหนึ่งยืนอยู่ด้านใน เมื่อแสงส่องย้อนมา เงาร่างของเขาถูกแสงไฟในบ้านขับให้เป็นเส้นสายคมกริบและงดงาม
ไหล่กว้าง เอวสอบ รูปร่างสูงใหญ่ เขาสวมเสื้อยืดสีดำทรงหลวมกับกางเกงใส่อยู่บ้านสีเทา คอเสื้อหย่อนคล้อยอยู่ตรงกระดูกไหปลาร้า
ผมของเขาดำสนิท ยาวเล็กน้อย ปอยผมด้านหน้าปรกคิ้วและดวงตาไปครึ่งหนึ่ง
จากนั้นเขาเอียงตัวเล็กน้อย ในที่สุดแสงไฟจากทางเดินก็สาดลงบนใบหน้าของเขา
ลมหายใจของไป๋จือจือหยุดชะงักไปในชั่วขณะนั้น
ใบหน้าของกู้หมิงเล็กและเรียว แนวกรามคมชัดได้รูป ผิวขาวโทนเย็นจนแทบโปร่งแสง
สันคิ้วสูง คิ้วเข้มดำคมกริบ เบ้าตาลึก ดวงตาคู่นั้นดำสนิท รูม่านตาราวกับอัญมณีสีดำสองเม็ดที่แช่อยู่ในน้ำแข็ง ทั้งเย็นชาและเปล่งประกาย
สันจมูกโด่งตรง ริมฝีปากบางได้รูป
ที่โดดเด่นที่สุดคือไฝน้ำตาเม็ดเล็กตรงหางตาขวา ราวกับหยดหมึกที่เผลอแต้มลงไป เติมเสน่ห์บางอย่างที่ยากจะบรรยายให้ใบหน้าซึ่งเย็นชาและสำรวมของเขา…เย้ายวนขึ้นมา
ใช่แล้ว เย้ายวน
ผู้ชายที่หน้าตาดีถึงขั้นนี้ ต่อให้ใช้คำว่า “สวย” ก็ยังรู้สึกว่าไม่พอ ทว่าบรรยากาศรอบตัวเขากลับเย็นชาและแข็งกระด้าง คุณสมบัติที่แตกต่างกันสุดขั้วทั้งสองอย่างอยู่ร่วมกันในตัวเขาอย่างน่าขัดแย้ง ก่อเกิดเป็นแรงดึงดูดอันตรายที่ยากจะต้านทาน
ความสูงของเขาคาดว่าน่าจะเกือบ 190 เซนติเมตร ส่วนร่างนี้ของไป๋จือจือสูงแค่ราว 160 เซนติเมตรกว่า ๆ เมื่อยืนคู่กัน ความต่างของรูปร่างจึงเห็นได้ชัดจนน่าตกใจ
เขาก้มหน้า ส่วนเธอเงยหน้ามอง แสงไฟในทางเดินส่องมาจากด้านหลังเธอ เงาของเธอทาบลงบนตัวเขา ราวกับสัตว์ตัวเล็ก ๆ ที่อ่อนนุ่ม
“…มีธุระอะไร?” กู้หมิงเอ่ย เสียงของเขาต่ำกว่าที่ไป๋จือจือจินตนาการไว้เล็กน้อย แหบพร่านิด ๆ ทั้งเย็นชาและราบเรียบ
ไป๋จือจือกะพริบตา แล้วเอ่ยบทที่เตรียมไว้ทีละคำ น้ำเสียงจงใจให้เบาและนุ่มนวล “ขอโทษนะคะที่มารบกวนดึกขนาดนี้…ฉันเป็นคนเช่าห้องใหม่ที่อยู่ห้อง 2801 ข้าง ๆ ค่ะ เหมือนว่าไวไฟที่บ้านจะเสีย สัญญาณมือถือก็ไม่ค่อยดี ฉันมีไฟล์ด่วนที่ต้องส่ง…ขอรบกวนใช้ไวไฟของคุณหน่อยได้ไหมคะ แค่ห้านาที ส่งเสร็จแล้วฉันจะกลับเลยค่ะ”
คำโกหกนี้ไม่ได้แยบยลอะไรนัก แต่เธอพนันว่ากู้หมิงคงไม่คิดมาก ผู้หญิงบ้านไหนจะอุตส่าห์ดั้นด้นมาขอยืมไวไฟจากเพื่อนบ้านผู้ชายที่ไม่รู้จักกลางดึกแบบนี้? เว้นแต่จะมีเจตนาแอบแฝง
แต่ท่าทางของเธอตอนนี้ดูว่านอนสอนง่ายและไร้พิษภัยเกินไป จนยากจะคิดไปในทางนั้น
กู้หมิงก้มตามองไป๋จือจือ ความเงียบดำเนินไปราวสามหรือสี่วินาที
เสียงของเธอ…
“…รหัสอยู่บนแม่เหล็กติดตู้เย็น ใส่ถุงคลุมรองเท้าด้วย”
เขาปล่อยมือจากลูกบิดประตู แล้วหันหลังเดินเข้าไปในบ้าน ทิ้งประตูที่เปิดแง้มไว้ให้เธอ
ท่าทางนั้นทั้งตามสบายและเย็นชา ราวกับกำลังบอกว่า “จะเข้าก็เข้า ไม่เข้าก็ตามใจ” เขาไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง
ไป๋จือจือมองแผ่นหลังของเขาหายลับไปตรงมุมโถงทางเข้า มุมปากที่ยกขึ้นก็เกินจะควบคุมไหวในที่สุด
ก้าวแรก สำเร็จ
เธอผลักประตูเข้าไป แล้วค่อย ๆ ปิดตามหลัง ก่อนสวมถุงคลุมรองเท้า
บ้านของกู้หมิงมีผังห้องเหมือนกับบ้านเธอ แต่ตกแต่งในสไตล์โมเดิร์นมินิมอลที่เย็นชาอย่างถึงที่สุด เน้นสีดำ ขาว และเทา
สิ่งที่สะดุดตาที่สุดในห้องนั่งเล่นคือโต๊ะเล่นเกมขนาดใหญ่ บนโต๊ะมีจอภาพสามจอ แสงไฟหลากสีจากเคสคอมพิวเตอร์ด้านข้างไหลเวียนช้า ๆ ส่วนจอเหนือแป้นพิมพ์แสดงหน้าสรุปผลชัยชนะของเกมจัดอันดับ
กู้หมิงกลับไปนั่งบนเก้าอี้เล่นเกมแล้ว สวมชุดหูฟังอีกครั้ง นิ้วยาวเรียวเคาะหน้าจอโทรศัพท์เบา ๆ สองสามครั้ง ภาพเกมบนหน้าจอก็กลับมาเคลื่อนไหวอีกครั้ง
เขาไม่แม้แต่จะหันกลับมามองเธออีก
ไป๋จือจือเดินไปที่ตู้เย็น บนบานประตูมีโพสต์อิตติดอยู่จริง ๆ บนนั้นเขียนรหัสไวไฟไว้ชุดหนึ่ง
เธอหยิบโทรศัพท์ออกมา แสร้งทำเป็นเชื่อมต่อไวไฟ จากนั้นยืนพิงเคาน์เตอร์ไอส์แลนด์ในครัว แต่สายตากลับลอบเหลือบมองไปทางกู้หมิง
เขาจดจ่อกับการเล่นเกมมาก แสงจากหน้าจอตกกระทบบนใบหน้า ทิ้งเงาสว่างสลับมืดไว้ตามคิ้วและดวงตา
นิ้วของเขาเคลื่อนไหวว่องไวบนหน้าจอโทรศัพท์ ข้อนิ้วเด่นชัด เรียวยาวและมีพลัง ผิวขาวเย็นเมื่อสะท้อนแสงจากหน้าจอแทบดูคล้ายเนื้อหยก
“ระบบ” ไป๋จือจือเรียกในใจ “ตอนนี้เขากำลังเล่นเกมแบบไหนอยู่?”