“อืม ฉันเอง” ไป๋จือจือพูดด้วยน้ำเสียงเจือรอยยิ้มพอดิบพอดี ไม่ประจบประแจงและไม่ประหม่า คล้ายกำลังทักทายเพื่อนอย่างสบาย ๆ “เห็นไลฟ์ของคุณเพิ่งจบไปตาหนึ่ง โจวอวี๋ของคุณเก่งมากเลย น่าเสียดายตาเมื่อกี้จริง ๆ ตอนปะทะกันหน้าฐาน ไม่ใช่ความผิดของป่าหรอก เป็นเพราะทีมฝั่งตรงข้ามจัดทีมมาแก้ทางกันได้เด็ดขาดเกินไป”
เธอจงใจพูดถึงจังหวะพลาดของซ่งเจียว แต่กลับเรียกอีกฝ่ายว่า ‘ป่า’ ไม่ได้เรียก ‘เจียวเจียว’ แล้วเบนประเด็นไปที่การวิเคราะห์ทีมแทน
ทั้งไม่ดูเหมือนตั้งใจเล่นงานอีกฝ่าย และยังขีดเส้นแบ่งเขตไว้อย่างแนบเนียน
ทางกู้หมิงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามว่า “เริ่มไหม?”
“เริ่มสิ” ไป๋จือจือตอบเสียงสดใส “ฉันเล่นตำแหน่งไหนก็ได้ เติมตำแหน่งที่ขาดก็ไหว แต่ดูไลฟ์คุณแล้วอยากลองประสานงานเลนกลางกับป่ากับคุณมาตลอดเลย”
ไป๋จือจือในชาติก่อนคลุกคลีอยู่ในแวดวงการทำงานมาหลายปี เธอรู้ดีว่าต้องใช้น้ำเสียงแบบไหนถึงจะควบคุมใจคนได้
ตอนประชุมต้องพูดอย่างไรให้ลูกค้าพยักหน้า ตอนรายงานต้องเว้นจังหวะตรงไหนให้เจ้านายรู้สึกว่าเธอสุขุมไว้ใจได้ หรือเวลาเข้าสังคมต้องยิ้มอย่างไรให้ลูกค้ารู้สึกอบอุ่น ทั้งหมดล้วนเป็นทักษะที่ฝึกฝนมาทั้งนั้น
ส่วนตอนนี้ เธอก็แค่นำทักษะเหล่านั้นมาใช้ในอีกสนามหนึ่งเท่านั้น
พอเกมเริ่ม ไป๋จือจือก็เลือกไม ชิรานุอิทันที
ฮีโร่ตัวนี้มีศักยภาพสูงมาก เล่นยาก แต่เมื่ออยู่ในมือผู้เล่นฝีมือดี ก็สามารถโชว์เหนือได้ทั้งสนาม
ฮีโร่ที่ไป๋จือจือเล่นบ่อยที่สุดในชาติก่อนก็คือไม ชิรานุอิ ความแม่นยำในการคำนวณระยะสกิลและความเสียหายฝังแน่นอยู่ในกล้ามเนื้อไปแล้ว
เกมนี้กู้หมิงเล่นหลานในตำแหน่งป่า
คอมเมนต์ในไลฟ์ของกู้หมิงไหลพรั่งพรูเข้ามาช้ากว่าปกติครึ่งจังหวะ
【ซีเปลี่ยนมาใช้ไอดีหลักแล้วเหรอ?? คนในทีมคนนี้เป็นใคร??】
【เถาเถาไน่ฟู? ไม่เคยเห็นไอดีนี้เลยนะ เจ้านายคนใหม่เหรอ?】
【เดี๋ยวนะ ซีไม่ได้เล่นคู่กับเจ้านายของเจียวเจียวอยู่เหรอ? ทำไมเปลี่ยนคนแล้วล่ะ?】
【ให้ตายสิ ไม ชิรานุอิ ฮีโร่ตัวนี้ต้องใช้ฝีมือเยอะนะ อย่าบอกนะว่าเป็นตัวถ่วง】
【เสียงเพราะจังเลย! สาวน้อยคนนี้เป็นสตรีมเมอร์หน้าใหม่เหรอ?】
กู้หมิงไม่ได้ตอบข้อสงสัยในคอมเมนต์
สามเลเวลแรกไป๋จือจือเลือกเล่นอย่างระมัดระวัง จากนั้นตอนคลื่นทหารระลอกที่สาม เธอก็เปิดช่องโหว่ จงใจขยับเข้าไปข้างหน้าเล็กน้อย
อิ่งเจิ้งฝั่งตรงข้ามติดกับจริง ๆ เขาใช้คอมโบชุดหนึ่งโจมตีไม ชิรานุอิจนเลือดเหลือน้อย แล้วไล่ยิงเธอต่อ จากนั้นเธอก็กดแฟลช
ไม่ใช่แฟลชหนีเข้าใต้ป้อม แต่พุ่งแฟลชเข้าใส่หน้าอิ่งเจิ้ง
ทันทีที่ลงถึงพื้น สกิลสอง พัดบุปผาผีเสื้อของไม ชิรานุอิก็โดนอิ่งเจิ้งอย่างแม่นยำ ต่อด้วยสกิลหนึ่งที่ยกเขาลอยขึ้น แล้วใช้ท่าไม้ตายผลักอิ่งเจิ้งให้กระแทกเข้ากับป้อมฝั่งเธอ
คอมโบต่อเนื่องลื่นไหลราวสายน้ำ จบครบภายในหนึ่งวินาที อิ่งเจิ้งยังไม่ทันได้กดแฟลช ก็ถูกความเสียหายจากป้อมประสานกับพลังโจมตีของไม ชิรานุอิปลิดชีพไปเสียแล้ว
‘สังหารแรก!’
ไม ชิรานุอิของไป๋จือจือเหลือเลือดไม่ถึง 100 หน่วย แต่ก็เก็บหัวอิ่งเจิ้งไปได้อย่างสง่างาม ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างฉับไวเด็ดขาด ไม่มีการกดปุ่มเกินจำเป็นแม้แต่นิดเดียว
ในหูฟังเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่ไป๋จือจือจะได้ยินเสียงหัวเราะเบา ๆ ของกู้หมิง
เสียงนั้นแผ่วและสั้น ราวกับเป็นเสียงลมหายใจที่ฮึมฮำออกมาทางจมูก
แต่ไป๋จือจือจับเสียงนั้นได้ มุมปากของเธอจึงโค้งขึ้นตามไปด้วย
“กดแฟลชได้เด็ดขาดดี” กู้หมิงพูด น้ำเสียงยังคงเอื่อยเฉื่อยเหมือนไม่ใส่ใจ แต่มีบางอย่างเพิ่มเข้ามาเล็กน้อย
“ตกใจแทบแย่” เสียงของไป๋จือจือหอบนิด ๆ “นึกว่าจะเสียสังหารแรกซะแล้ว ดีที่เขากดแฟลชไม่ทัน”
ประโยคนี้ของเธอช่างแยบยล
‘นึกว่าจะเสียสังหารแรก’ คือการแสดงท่าทีอ่อนแอ ลดตัวเองลง ส่วน ‘ดีที่เขากดแฟลชไม่ทัน’ ก็แฝงนัยว่าเธอคำนวณสกิลผู้เล่นของอีกฝ่ายไว้แล้ว ทุกอย่างเมื่อครู่ล้วนเป็นแผนที่ตั้งใจทำ
สองประโยคเชื่อมต่อกันได้อย่างลงตัว แสดงให้เห็นฝีมือโดยไม่ทำตัวแข็งกร้าวเกินไป
ผู้ชายมักต้านทานผู้หญิงประเภท ‘เก่งก็เก่ง อ่อนโยนก็อ่อนโยน’ ไม่ไหวที่สุด
“มานี่ เอาบัฟฟ้าไป” กู้หมิงปักหมุดลงบนแผนที่
ครั้งนี้เขาไม่ได้ปักหมุดข้างบัฟฟ้า แต่ส่งสัญญาณ ‘ระวัง’ ในพุ่มไม้ริมแม่น้ำ หมายความว่าให้เธออ้อมไป จะได้ไม่ถูกซุ่มโจมตี
ไป๋จือจือเชื่อฟัง เดินอ้อมไป เมื่อไปถึงข้างบัฟฟ้า หลานก็กดเลือดบัฟฟ้าให้เหลือเพียงนิดเดียวพอดี แล้วหยุดมือรอให้เธอมาเก็บ
คอมเมนต์ในไลฟ์เดือดขึ้นอีกครั้ง
【？？？？？？？】
【ซีปล่อยบัฟให้คนอื่น?? แถมเป็นบัฟแรกด้วย??】
【เถาเถาคนนี้เป็นใครกันเนี่ย ให้ตายสิ หรือว่าเป็นแฟน?】
【ไม่ใช่สิ แล้วเจ้านายเจียวเจียวล่ะ???】
หลังจากไป๋จือจือได้บัฟฟ้า เธอก็กดอีโมติคอน ‘ขอบคุณ’ ที่มีอยู่ในเกม แล้วพูดเบา ๆ ในเสียงสนทนาว่า “ขอบคุณนะคะพี่ซี”
เธอเน้นคำว่า ‘พี่’ เบามาก ราวกับปลายลิ้นเผลอแตะเพดานปาก เป็นความสนิทสนมที่เผยออกมาโดยไม่ตั้งใจ
กู้หมิงไม่ได้ตอบ แต่ก็ไม่ได้ทักท้วง
แค่นี้ก็พอแล้ว
หลังจากนั้นจังหวะของเกมก็ตกอยู่ในมือของทั้งคู่โดยสมบูรณ์
พอเล่นถึงนาทีที่ 10 ไป๋จือจือถูกฝั่งตรงข้ามสามคนรุมที่เลนกลาง เลือดลดฮวบอย่างรวดเร็ว
ขณะที่เธอคิดว่าคงต้องมาตายตรงนี้ เงาร่างสีน้ำเงินสายหนึ่งก็พุ่งทะลุกำแพงออกมาจากด้านหลังหลุมมังกร หลานของกู้หมิงใช้สกิลหนึ่งพุ่งทะยานฝ่าคลื่น แล้วใช้ท่าไม้ตายปิดบัญชีอย่างแม่นยำ เขาเคลื่อนที่ไปมาระหว่างตัวสนับสนุนกับป่าฝั่งตรงข้าม ประสานกับไม ชิรานุอิที่เลือดเหลือน้อยจนโต้กลับได้สำเร็จ กลายเป็นการต่อสู้ที่ทีมเธอเสียศูนย์ แต่เก็บศัตรูไปได้ถึงสามคน
“สวยมาก!” ไป๋จือจืออดร้องชมไม่ได้ “พี่ซีเข้าจังหวะได้เป๊ะเกินไปแล้ว ฉันนึกว่าจะไม่รอดซะแล้ว”
“พี่ไม่ปล่อยให้เธอเป็นอะไรหรอก” กู้หมิงตอบ
พอพูดจบ เขาเองก็ดูเหมือนชะงักไปชั่วขณะ
คอมเมนต์ในไลฟ์ระเบิดเป็นพลุทันที
【อ๊ากกกกกกก นี่มันบทพูดในละครรักชัด ๆ!!】
【พี่ไม่ปล่อยให้เธอเป็นอะไรหรอก!!! ฉันตายแล้ว ฉันตายแล้ว ฉันตายแล้ว】
【เถาเถาไน่ฟูคนนี้เป็นใครกันแน่!! ขอประวัติทั้งหมดภายในสามนาที!!】
【ซี วันนี้เป็นอะไรไป!! นายไม่ปกตินะ!!】
【ทุกคน ฉันได้กลิ่นข่าวใหม่แล้ว】
หัวใจของไป๋จือจือสะดุดไปหนึ่งจังหวะ
ไม่ใช่การแสดง แต่เป็นเรื่องจริง เสียงของผู้ชายคนนี้ไพเราะเหลือเกิน ทุ้มต่ำ อ่อนโยน และแฝงความมั่นใจอย่างเป็นธรรมชาติ
จู่ ๆ เธอก็เข้าใจว่าทำไมเจ้าของร่างเดิมถึงได้คลุ้มคลั่งขนาดนั้น
ผู้ชายแบบนี้ แค่ได้ยินเสียงก็ทำให้คนตกหลุมรักได้แล้ว
แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาจะตกหลุมรัก
ไป๋จือจือสูดหายใจลึก กดความหวั่นไหวที่แท้จริงในใจไว้ แล้วปรับตัวกลับเข้าสู่สภาวะต่อสู้ “งั้นฉันก็ลุยเต็มที่ได้แล้วสิ ยังไงก็มีพี่ซีคอยช่วยอยู่แล้ว”
กู้หมิงไม่ได้พูดอะไร แต่ในเกมที่เหลือ หลานของเขาก็คอยจับตาดูสถานการณ์เลนกลางมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
ทุกครั้งที่เธอหนีเอาชีวิตรอดตอนเลือดเหลือน้อย หลานก็มักจะเข้ามาคุ้มกันได้ทันเวลา
ความรู้สึกที่มีคนคอยปกป้องแบบนี้ ไป๋จือจือไม่เคยสัมผัสมาก่อนในชาติก่อน
ในโลกเดิม เธอขึ้นชื่อว่าเป็นหญิงแกร่งที่ทุ่มเททำงานจนแทบหมดแรง ทุกอย่างต้องพึ่งตัวเอง
แต่ตอนนี้ ในโลกเกมเสมือนจริง ผู้ชายที่เธอไม่เคยแม้แต่จะเห็นหน้า กลับคอยปกป้องเธออย่างเป็นธรรมชาติ เพียงเพราะทั้งคู่ประสานงานกันได้ดีในเกมหนึ่งตา
ความรู้สึกแบบนี้ก็ไม่เลวเลย