ร่างของฟู่เสวี่ยเยี่ยนแข็งเกร็งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
กล้ามเนื้อทุกส่วนตั้งแต่เนื้อหนังไปจนถึงกระดูกตึงเขม็ง ราวกับเสือดาวที่ถูกล่วงล้ำอาณาเขตโดยไม่ทันตั้งตัว จึงเข้าสู่สภาวะระแวดระวังตามสัญชาตญาณ
มืออีกข้างที่ว่างอยู่คว้าหมับลงบนไหล่ของไป๋จือจือโดยอัตโนมัติ ฝ่ามือแห้งผาก ข้อนิ้วชัดเจน ออกแรงเล็กน้อย ก่อนถอยหลังไปนิดหนึ่ง แล้วรั้งเธอให้อยู่กับที่อย่างมั่นคง
ฝ่ามือแนบลงบนหัวไหล่เปลือยของไป๋จือจือ ผิวบริเวณนั้นร้อนวูบขึ้นมาทันที ราวกับถูกเหล็กร้อนนาบ
เขาก้มหน้าลง
เธอเงยหน้าขึ้น
ฟู่เสวี่ยเยี่ยนเห็นหยาดน้ำตาเล็ก ๆ เกาะอยู่บนแพขนตาของไป๋จือจือ หัวคิ้วขมวดเข้าหากันนิดหนึ่ง เมื่อครู่เธอคงตกใจเสียงฟ้าร้องสินะ?
ไป๋จือจือเห็นแววตาสีอำพันของฟู่เสวี่ยเยี่ยนหดเล็กลงเพียงน้อย ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาปัดผ่านหน้าผากเธอ แฝงความคลุมเครือที่ยากจะบรรยาย
‘ครืน—’
เสียงฟ้าร้องดังขึ้นอีกครั้ง
ร่างของไป๋จือจือสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่อยู่ เธอขยับเข้าหาเขาอีกนิดตามสัญชาตญาณ ซุกหน้าผากลงกับอกเขาแน่น นิ้วมือกำแน่นโดยไม่รู้ตัว
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไร มือของเธอวางพิงอยู่บนหน้าท้องเปลือยเปล่าของเขา ปลายนิ้วเย็นเฉียบแนบกับกล้ามเนื้อแน่นตึง ข้อนิ้วซีดขาวเพราะออกแรง
ปลายนิ้วของเธอแตะอยู่บนผิวของเขา
ไม่มีสิ่งใดคั่นกลาง
ลูกกระเดือกของฟู่เสวี่ยเยี่ยนขยับขึ้นลงหนึ่งครั้ง
เขาหลุบตาลง
ไป๋จือจือหดตัวอยู่ตรงหน้าเขา ร่างเล็ก ๆ ขดเป็นก้อน