มื้อเย็น
ซ่งเหยาทำอาหารเต็มโต๊ะ
ไหน ๆ ก็เป็นคืนส่งท้ายปีเก่า ต้องจัดเต็มหน่อย
ปลาตุ๋นซีอิ๊ว ปีกไก่โคล่า กะหล่ำปลีฉีกผัด กระเทียมกุ้งผัด มันฝรั่งเส้นผัดเปรี้ยวเผ็ด และซุปเนื้อแกะหัวไชเท้าหม้อใหญ่ที่ยังร้อนระอุ
คนสามคนนั่งอยู่รอบโต๊ะอาหาร ซ่งเหยานั่งอยู่ฝั่งหนึ่ง ส่วนไป๋จือจือกับฟู่เสวี่ยเยี่ยนนั่งตรงข้ามกัน
ซ่งเหยาคีบอาหารให้ทั้งสองคนไปพลาง บ่นไปพลาง
“จือจือ กินกุ้งเพิ่มอีกหน่อยสิ โปรตีนสูง กำลังอยู่ในวัยโตต้องกินให้ครบ”
“เสวี่ยเยี่ยน เธอก็เหมือนกัน กินแต่เนื้อไม่กินผักได้ยังไง กินกะหล่ำปลีสักสองคำสิ”
“ปีนี้พวกเธอสองคนคิดจะฉลองส่งท้ายปีกันยังไง ออกไปเที่ยวหรืออยู่บ้าน?”
ไป๋จือจืออมกุ้งไว้เต็มปาก แก้มป่องตุ่ย ตอบอู้อี้ว่า “อยู่บ้านดูรายการฉลองปีใหม่!”
ซ่งเหยายิ้ม “ดีเลย น้าสาวเตรียมผลไม้กับขนมไว้ให้แล้ว วางอยู่บนโต๊ะกลางห้องนั่งเล่นนะ”
หลังกินเสร็จ ฟู่เสวี่ยเยี่ยนเก็บจานชาม ส่วนซ่งเหยากลับบ้านไป
เธอบอกว่าที่บ้านยังมีคนรอฉลองปีใหม่ด้วยกันอยู่
คฤหาสน์ชิงหลานจึงเหลือเพียงคนสองคนกับแมวอีกหนึ่งตัว
หิมะด้านนอกหยุดตกแล้ว
บนท้องฟ้ายามค่ำคืนมีดาวหม่นแสงไม่กี่ดวงโผล่พ้นช่องว่างระหว่างเมฆเป็นครั้งคราว ราวกับมีใครเจาะรูเล็ก ๆ ไว้บนฉากสีเทา แสงจากอีกฟากจึงลอดเข้ามา
ไป๋จือจือลงมาจากชั้นบนแล้วนั่งขัดสมาธิบนโซฟา
บนโต๊ะกลางมีจานผลไม้ที่ซ่งเหยาจัดเตรียมไว้อย่างเป็นระเบียบ ทั้งสตรอว์เบอร์รี บลูเบอร์รี แอปเปิลกับลูกแพร์ที่หั่นเป็นชิ้นเล็ก ๆ ยังมีมันฝรั่งแผ่นทอดหนึ่งถุง ลูกบ๊วยเคลือบน้ำตาลหนึ่งถุง และคุกกี้หนึ่งกล่อง