ซูฉิงมองภาพในสนามบาสเกตบอลอีกครั้ง ไป๋จือจือกำลังก้มหน้ายิ้ม แสงแดดส่องกระทบผมดำยาวหยักศกเล็กน้อยของเธอ ทั้งตัวดูราวกับสตรอว์เบอร์รีที่เพิ่งล้างเสร็จ
ซูฉิงเสริมในใจว่า: ผู้หญิงคนนี้ดูแล้วไม่ใช่คนหัวอ่อนแน่
แต่สิ่งที่พูดออกมากลับเป็น “เนี่ยนเนี่ยน เธอกับฟู่เสวี่ยเยี่ยนเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก ใครจะมาแทนที่เธอในใจฟู่เสวี่ยเยี่ยนได้ล่ะ?”
หลินเนี่ยนเนี่ยนไม่ได้พูดอะไร
เธอมองซูฉิงแวบหนึ่ง
สายตานั้นวูบผ่านไปอย่างรวดเร็ว จนซูฉิงแทบจับความหมายในนั้นไม่ได้
จากนั้นหลินเนี่ยนเนี่ยนก็หันหลัง ขวดน้ำแร่ในมือที่ถูกบีบจนเสียรูปถูกเธอโยนลงถังขยะข้างทางอย่างฉับไว
ขวดน้ำกระแทกก้นถังขยะดังทึบ
หลินเนี่ยนเนี่ยนเดินจากไป
แผ่นหลังเหยียดตรง ก้าวเดินมั่นคง มองไม่ออกว่ามีอารมณ์ใดไหววูบ
แต่ซูฉิงยืนอยู่กับที่ มองแผ่นหลังของเพื่อนสนิทแล้วกัดริมฝีปากล่างอย่างครุ่นคิด
ปลายเดือนกันยายน
ไป๋จือจือมาเรียนที่โรงเรียนมัธยมจิ่นเฉิงหมายเลขหนึ่งครบสัปดาห์ที่สี่
วันอังคาร สอบประจำเดือน
สอบต่อเนื่องสองวัน รวมทั้งหมดหกวิชา
กลยุทธ์ของไป๋จือจือง่ายมาก ทุ่มสุดกำลัง ทำข้อสอบทุกวิชาอย่างเต็มที่
ยกเว้นคณิตศาสตร์
ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากทำคะแนนให้ดี แต่พื้นฐานคณิตศาสตร์ของเธอห่วยแตกสุด ๆ แถมตอนที่ทะลุมิติมายังได้รับความทรงจำของร่างกายและความรู้ทั้งหมดมา แต่ความรู้ด้านคณิตศาสตร์แทบจะเป็นศูนย์
โลกเดิมของเธอเองก็ไม่ถนัดคณิตศาสตร์อยู่แล้ว ต่อให้รวมพรสวรรค์ด้านคณิตศาสตร์จากสามชาติภพเข้าด้วยกัน ก็ยังติดลบอยู่ดี
ดังนั้นพอทำข้อสอบคณิตศาสตร์ช่วงข้อเขียนยาว เธอก็เริ่มเดาคำตอบตามความรู้สึกแล้ว