ไป๋จือจือคำนวณเวลาในใจเงียบ ๆ คาบอ่านหนังสือด้วยตนเองจะเลิกในอีก 20 นาที ส่วนเกมบาสเกตบอลน่าจะจบในอีกประมาณ 15 นาที
เธอรออยู่ 10 นาที ก่อนหยิบโทรศัพท์ใส่กระเป๋า แล้วบอกหลี่เจี๋ยที่นั่งอยู่ด้านหลัง จากนั้นก็แอบย่องออกจากห้องเรียน
ไป๋จือจือเลี้ยวไปยังร้านค้าสวัสดิการก่อน
แสงแดดยามบ่ายกลางเดือนกันยายนสะท้อนผ่านประตูกระจกของร้าน ภายในเปิดเครื่องปรับอากาศเย็นฉ่ำ
ไป๋จือจือซื้อน้ำแร่หนึ่งขวด คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วหยิบเพิ่มอีกขวด
เธอถือขวดน้ำสองขวด เดินไปตามทางเดินเชื่อมด้านหลังอาคารเรียนมุ่งหน้าไปยังสนาม
สนามบาสเกตบอลอยู่ทางตะวันออกของสนามกีฬา มีตาข่ายลวดล้อมรอบทั้งสี่ด้าน แสงแดดลอดช่องตาข่ายลงบนพื้นซีเมนต์ กลายเป็นเงารูปข้าวหลามตัดเล็กใหญ่พร่างพรายเต็มพื้น
เสียงลูกบาสกระทบพื้นกับเสียงรองเท้าผ้าใบเสียดสีกับพื้นซีเมนต์ดังแหลมมาแต่ไกล
ตอนที่ไป๋จือจือเดินมาถึงข้างสนาม คนข้างในก็หยุดเล่นพอดี
ฟู่เสวี่ยเยี่ยนนั่งอยู่บนม้านั่งข้างสนาม มือข้างหนึ่งยันเข่า อีกข้างหิ้วลูกบาสเกตบอล
เสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาชุ่มเหงื่อไปกว่าครึ่ง แนบติดแผ่นหลังจนเห็นแนวสะบักและกล้ามเนื้อสองข้างกระดูกสันหลัง ราวกับภาพร่างที่วาดด้วยแสงเงา
ปกเสื้อแหวกกว้าง ผิวใต้ไหปลาร้าแดงระเรื่อจาง ๆ จากการออกกำลังกาย เหงื่อไหลไปตามแนวลำคอ ก่อนซึมหายเข้าไปในคอเสื้อ
เส้นผมของเขาชื้นเพราะเหงื่อ ปอยผมด้านหน้าลู่ติดแนวคิ้ว
มองจากมุมนี้ แนวกระดูกคิ้วและเบ้าตาลึกเด่นชัดยิ่งขึ้น ดวงตาสีอำพันของเขาถูกแสงแดดยามบ่ายส่องจนดูราวกับน้ำผึ้งที่กำลังละลาย