ไป๋จือจือโน้มตัวลงประกบริมฝีปากเจียงหวยจื่อ
แสงราตรีของเมืองหวยเฉิงสาดผ่านหน้าต่างบานสูงจากพื้นจรดเพดานเข้ามาไหลบ่าทั่วห้อง ไกลออกไปคือแสงไฟนับหมื่นริมแม่น้ำ ส่วนใกล้เข้ามาคือผ้าปูเตียงที่ถูกรั้งจนยุ่งเหยิงกับสิ่งของที่กระจัดกระจายอยู่บนพรม…
เสียงลมหายใจของทั้งสองคนดังสลับขึ้นลงในห้องกว้างใหญ่…
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าใด ไป๋จือจือก็นอนหนุนแขนของเจียงหวยจื่อ
แขนข้างนั้นแข็งแรงและร้อนผ่าว ส่วนโค้งเว้าของกล้ามเนื้อรองรับท้ายทอยของเธอได้พอดี ทำให้เธอซุกตัวอยู่ในแอ่งอุ่น ๆ ได้อย่างเกียจคร้าน
คางของเจียงหวยจื่อวางอยู่บนกระหม่อมของไป๋จือจือ ลมหายใจค่อย ๆ สงบลง ราวกับพายุหิมะบนยอดเขาสูงสงัดลงในที่สุด
ไป๋จือจือหลับตา ริมฝีปากบวมแดงเล็กน้อยและชาอยู่หน่อย ๆ บริเวณไหปลาร้ากับหัวไหล่มีร่องรอยจาง ๆ ทว่าแสงสลัวทำให้มองเห็นไม่ชัด
แต่ไป๋จือจือก็ไม่ได้ยอมให้เขาได้เปรียบฝ่ายเดียว
บริเวณใกล้ไหปลาร้าของเจียงหวยจื่อมีรอยฟันตื้น ๆ เรียงเป็นแถวอย่างเป็นระเบียบ
เป็นฝีมือของไป๋จือจือ
【โฮสต์ รางวัล 100 ล้านจากโลกก่อนหน้าโอนเข้าบัญชีส่วนตัวของคุณแล้ว…】
【โฮสต์ โปรดระวัง สวี่หลานกำลังจะพานักข่าวมาถึงแล้ว】
เสียงของเป่าเป่าพลันร้อนรนขึ้นมา
ไป๋จือจือลืมตาพรึ่บ
เธอเหลือบมองนาฬิกาดิจิทัลข้างเตียง เข็มบอกเวลา 23:50 น.
เหลืออีกเพียง 10 นาทีก็จะเที่ยงคืน
ไป๋จือจือยกมือรวบผมยาวที่ปล่อยสยายไปไว้บนไหล่ข้างหนึ่งอย่างคล่องแคล่ว ก่อนลงจากเตียงอย่างไม่รีบร้อน เท้าเปล่าเหยียบลงบนพรมขนแกะเนื้อนุ่ม ข้อเท้าเรียวบาง หลังเท้าโค้งงดงาม