ร่างกายของเหรินหยางแข็งทื่อไปหมด คิดว่าตัวเองหูฝาดไป
เธอเป็นแฟนของเจียงจั๋ว เป็นน้องสาวของเจียงเยียนฉือ
น้องสาวจะยกกระโปรงให้พี่ชายดูได้ยังไง...
นอกหน้าต่าง เสียงจักจั่นดังเป็นจังหวะ สายลมยามค่ำพัดดอกพุดซ้อนให้สับสน
เหรินหยางดูเหมือนจะสับสนไปด้วย
เธอจับชายกระโปรงไม่มั่น มือกำชายกระโปรงบัลเลต์สีขาวนุ่มจนเป็นรอยย่น
ครู่หนึ่ง เธอหน้าร้อนผ่าว ค่อยๆ ยกกระโปรงขึ้นช้าๆ
แต่มีมือใหญ่ข้างหนึ่งจับข้อมือเธอไว้ หยุดการกระทำของเธอ
"พอแล้ว" เจียงเยียนฉือเอ่ยปาก
เหรินหยางถอนหายใจอย่างโล่งอกในใจ
เธอเดาถูกแล้ว
พี่ชายทดสอบผลการสะกดจิต ก็เลยสั่งอะไรที่ฟังดูไร้สาระแบบนี้
แสงไฟสว่างจ้าส่องกระจกของห้องเต้นรำ สะท้อนแวววาว
ห้องซ้อมนี้เป็นห้องที่ตระกูลเจียงสร้างไว้เพื่อเธอโดยเฉพาะ อยู่ชั้นหนึ่งของเรือนหลัก ในบ้านเก่า นอกหน้าต่างคือดอกพุดซ้อนที่เธอโปรดปราน
เหรินหยางคิดว่าเจียงเยียนฉือจะสะกดจิตเธอต่อ เพื่อให้เธอลืมเจียงจั๋ว
แต่ไม่ใช่
เขานั่งยองๆ ฝ่ามือจับที่ข้อเท้าเธอ แล้วนวดคลึงอย่างช้าๆ
เหรินหยางใจสั่น
— เมื่อกี้เธอหกล้มจากแท่นโฟม ข้อเท้าพลิก
ตัวเธอเองไม่ได้สนใจ แต่พี่ชายกลับสังเกตเห็น
ความเจ็บปวดเมื่อยชาแล่นขึ้นมาจากข้อเท้าตลอดแนว
เหรินหยางกัดริมฝีปากแน่น กลั้นเสียงไว้
ไม่นาน เส้นเอ็นก็คลายตัว ความเจ็บที่ข้อเท้าก็จางหายไป
"หายแล้ว" เจียงเยียนฉือปล่อยมือ "หยางหยาง ตื่นได้แล้ว"
แค่นี้เองเหรอ?
เหรินหยางงงเล็กน้อย
แล้วพี่ชายสะกดจิตเธอ แค่เพื่อช่วยนวดข้อเท้าเหรอ?
ไม่ใช่เพื่อช่วยเจียงจั๋ว?
เหรินหยางรู้สึกสับสนในใจ
ตอนเด็กๆ เจียงเยียนฉือดีกับเธอมาก สอนการบ้าน ให้ชุดกระโปรงสวยๆ ที่สุด เหมือนกับว่าเธอคือน้องสาวแท้ๆ
ถึงตอนนี้จะเบื่อหน่ายเธอแล้วก็เถอะ
แต่ทำไมต้องส่งเธอไปแอฟริกาล่ะ?
เพราะเธอแอบอ้างความดีความชอบในการช่วยคนเหรอ?
เธอไม่ได้ตั้งใจ
ตอนอายุสิบสี่ปี เหรินหยางช่วยใครคนหนึ่งไว้จริงๆ
เพื่อช่วยคน เธอถูกหินก้อนใหญ่บนภูเขาทับเท้า เจ็บจนสลบไป ไม่ทันได้ไปขึ้นเครื่องบินกับครอบครัว
พอตื่นขึ้นมา เธอก็ถูกส่งไปโรงพยาบาลแล้ว
ทุกคนบอกว่าเธอช่วยเจียงจั๋วไว้ เธอก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน
เธอไม่เคยคิดจะแอบอ้างความดีความชอบเลยจริงๆ
...
ปฏิกิริยาของเหรินหยางไม่ได้ทำให้ใครสงสัย
สองคนเดินออกจากห้องซ้อม พึ่งจะมาถึงห้องรับแขก หยาโอจือก็เดินสวนมา
เธอสวมชุดกี่เพ้าสีจันทร์ ใบหน้าที่ดูแลอย่างดีไม่อาจบอกได้ว่าเป็นแม่ของลูกชายสามคน
พอเห็นเหรินหยางตาแดงๆ หยาโอจือก็เป็นห่วง "หยางหยางเป็นอะไรไป?"
"ไม่มีอะไร" เหรินหยางพูดเบาๆ "แค่ข้อเท้าพลิก"
"เจ็บไหม" หยาโอจือเป็นห่วง แล้วเหลือบมองเจียงเยียนฉือ "บอกให้ดูแลน้องสาวดีๆ ไม่ใช่เหรอ?"
เหรินหยางส่ายหัว "ไม่เกี่ยวกับพี่ใหญ่ จะโทษฉันเองที่ไม่ระวัง"
"น่าสงสารจริงๆ" หยาโอจือยื่นถ้วยกระเบื้องขาวให้เหรินหยาง "ทำเยื่อหูฉลามนมวุ้นให้ กินตอนร้อนๆ นะ"
เหรินหยางเม้มปาก ไม่กล้ารับ
"ขอบคุณคุณป้า ต่อไปไม่ต้องทำอาหารว่างกลางคืนให้ฉันคนเดียวก็ได้นะ..."
หยาโอจือชะงัก
"เรียกคุณป้าทำไมล่ะ? ทำไม่ถูกปากเหรอ?"
"เปล่า ก่อนหน้านี้ฉันไม่รู้จักโต" เหรินหยางก้มหน้ามอง "คุณยุ่งอยู่แล้ว เรื่องเล็กๆ แบบนี้ให้แม่ครัวจัดการก็พอ"
หยาโอจือเข้าใจ "ลูกที่ดี๊ ลูกจั๋วแกล้งเธออีกเหรอ? เดี๋ยวแม่ไปสั่งสอนมัน"
"ไม่ ไม่ เกี่ยวกับเจียงจั๋ว"
"ไม่ใช่ลูกจั๋ว งั้นก็เยียนฉือสินะ?"
หยาโอจือมองลูกชายคนโตอย่างมั่นใจ "ต้องเป็นนายนี่แหละ ไม่ระวังตัว ทำหยางหยางเจ็บ ยังไม่ขอโทษอีก"
เจียงเยียนฉือก้มตา รับถ้วยนมวุ้นนั้นมา แล้วยื่นถึงปากเหรินหยาง
"หยางหยาง ยกโทษให้พี่ได้ไหม?"
เหรินหยางจนปัญญาจะแก้ตัว
เพราะภาพลักษณ์คนขี้โอ้อวดฝังลึกในใจคนอื่น เธอทำอะไรเลยเหมือนเอาแต่ใจ
เธอไม่กล้าเอาแต่ใจ
เผชิญกับสายตาสองคู่ เธอก็จิบนมโดยให้มือเจียงเยียนฉือป้อนให้ อย่างว่าง่าย
หยาโอจือยิ้มจนปากแทบฉีก
"ขอบคุณ แต่ฉันกินไม่ไหวแล้ว"
"ไม่เป็นไร เธอกินเท่าไหร่ก็ได้ ที่เหลือให้จ้าวจ้าวกิน—จ้าวจ้าวมา!"
จ้าวจ้าวไม่ใช่หมาตัวน้อย
แต่เป็นคุณชายเล็กของตระกูลเจียง เจียงจ้าวจ้าว
ในห้องรับแขก เจ้าตัวเล็กที่กำลังต่อเลโก้ได้ยินเสียง ก็เดินหน้าตาเฉยมาดื่มนมหวานที่เหลือจนหมด
บนใบหน้าเล็กๆ ที่ขาวเนียนน่ารัก คิ้วขมวดเล็กน้อย
เหรินหยางมองแล้วใจสั่น
จ้าวจ้าวรังเกียจเธอ จนเขียนไว้บนหน้าผากแล้ว
ก่อนหน้านี้ทำไมเธอถึงไม่เคยสังเกตเห็นเลยนะ?
เหรินหยางเรียนบัลเลต์ ต้องคุมน้ำหนัก แต่ปากก็หิว
ทุกครั้งที่มีชานมไข่มุกหรือเค้กใหม่ๆ เธอซื้อกลับบ้าน กินแค่คำเดียว ที่เหลือยัดใส่เจียงจ้าวจ้าววัยห้าขวบ
เจ้าตัวเล็กกล้าโกรธแต่ไม่กล้าพูด ทุกครั้งก็ฝืนใจกินจนหมด
เหมือนตอนนี้
หยาโอจือยิ้ม ลูบหัวลูกชายคนเล็ก "เก่งมาก ไปอุ่นเตียงให้พี่สะใภ้หน่อย"
"...ค่ะ"
เจียงจ้าวจ้าวยังคงหน้าตาเฉย เดินด้วยขาสั้นๆ ไป
เหรินหยางรู้สึกไม่ดีในใจ
"ฉันพาหยางหยางกลับห้องแล้ว" เจียงเยียนฉือเอ่ยปาก แล้วอุ้มเหรินหยางกลับห้อง
"เดี๋ยวก่อน" หยาโอจือเรียกเขาไว้ "หยางหยางลืมอะไรไปหรือเปล่า?"
"อะไรเหรอ?" เหรินหยางงง
หยาโอจือชี้ที่แก้ม "จูบราตรีสวัสดิ์"
เหรินหยางปลายนิ้วม้วนงอ
ตอนเด็กๆ ทุกคนในบ้านจะให้จูบราตรีสวัสดิ์แก่น้องสาว
แต่ไม่จูบเธอ
เพราะเธอเป็นลูกสาวแท้ๆ ที่ถูกอุ้มกลับมาจากต่างจังหวัด ผิวดำและบ้านนอก
ตั้งแต่มาอยู่ที่ตระกูลเจียง เหรินหยางก็ตั้งกฎข้อนี้ขึ้นมา
ตอนแรกๆ ตระกูลเจียงยังไม่ชิน
ตระกูลเจียงเป็นตระกูลใหญ่แบบดั้งเดิม ทุกคนมีเรื่องที่ต้องยุ่ง ความสัมพันธ์ในครอบครัวเย็นชา
โดยเฉพาะหลังจากที่คุณเจียงหายตัวไปอย่างลึกลับ ตระกูลเจียงก็ปกคลุมไปด้วยเมฆหมอก
ตอนนั้นเหรินหยางไม่รู้ ยังตั้งกฎไว้อีกหลายข้อ
คนในครอบครัวต้องกินข้าวด้วยกัน
ทุกวันต้องรายงานแผนการในกลุ่ม "ครอบครัวรักกัน"
และยังมีจูบราตรีสวัสดิ์
...
มันช่างเอาแต่ใจจริงๆ
เหรินหยางสะดุ้ง อยากบอกว่าไม่ต้องมีจูบราตรีสวัสดิ์อีกแล้ว
แต่หยาโอจือจูบที่แก้มเธอก่อน
"ลูกที่ดี ไปนอนเถอะ"
เสียงนุ่มนวลจนพูดไม่ออก ทำให้เหรินหยางตาพร่าในทันที
คุณนายเจียงดีกับเธอจริงๆ เหมือนแม่แท้ๆ
ถ้ารู้ว่าเธอไม่ใช่คนที่ช่วยเจียงจั๋วไว้ จะยังดีกับเธอแบบนี้ไหม?
เหรินหยางไม่กล้าคิด
เจียงเยียนฉือพาเธอกลับห้องนอน
ห้องนอนของเธอสวยมาก ชุดเครื่องนอนไหมสีชมพูอ่อนห้อยลงบนพรมขนปุยสีขาว
ก่อนหน้านี้ เหรินหยางอิจฉาห้องของน้องสาวมาก
ตอนที่พ่อแม่แท้ๆ พบว่าอุ้มลูกผิด และรับเธอกลับบ้านตระกูลเหริน เหรินหยางอายุสิบสองขวบแล้ว
บ้านตระกูลเหรินเป็นแฟลตใหญ่ มีสามห้องนอน พ่อแม่ น้องสาวตัวปลอม และพี่ชายแท้ๆ
เหลือแค่ห้องคนใช้ที่ว่าง
เหรินหยางก็เข้าอยู่ไปตามระเบียบ
ห้องคนใช้หันไปทางทิศเหนือ หน้าต่างเล็กมาก ห้องก็เล็กมาก
นอกจากเตียงกับโต๊ะแล้ว ยังไม่มีที่วางกระเป๋าเดินทางเลย
ตอนนั้นเธอคิดว่า ถ้าห้องนี้มีแดดส่องเข้ามา และมีตู้เสื้อผ้าสักใบก็คงดี
ต่อมา เธอถูกพามาที่บ้านตระกูลเจียง
ไม่เพียงมีห้องนอนที่เต็มไปด้วยแสงแดด ยังมีสระว่ายน้ำ เรือนกล้วยไม้ และสวนขนาดใหญ่
ตู้เสื้อผ้ายังไม่มี
แต่มีห้องเสื้อผ้าทั้งห้อง เต็มไปด้วยเสื้อผ้า เครื่องประดับ และกระเป๋าที่พี่ชายซื้อให้เธอ
เหรินหยางก็ยังคิดไม่ออก
พี่ชายดีกับเธอขนาดนี้ ทำไมถึงกล้าส่งเธอไปแอฟริกา?
"หยางหยาง คิดอะไรอยู่?"
เสียงของเจียงเยียนฉือดังอยู่เหนือหัว
เหรินหยางกลับสติ ดวงตาสีแดงมองคนที่อยู่บนตัว "คิดถึงพี่ชาย"