ร้านอาหารฉางฉง
เจียงเยียนฉือนั่งอยู่ริมหน้าต่าง ด้านนอกกระจกเป็นทิวทัศน์ยามค่ำคืนของจิงก่าง ถูกปกคลุมด้วยชั้นสีฝนที่ชื้นเย็น สีสันเลือนรางสะท้อนบนดวงตาที่เงียบสงบของเขา งดงามจนเกินจะทนมอง
ระหว่างนั้น มีสาวๆ มากกว่าหนึ่งคนเดินมาทักทาย
เจียงเยียนฉือปฏิเสธไปทีละคนอย่างสุภาพ
เขาจองร้านอาหารนี้ไว้ตั้งแต่เนิ่นๆ ตั้งใจจะพาเหรินหยางมาด้วยกัน
แต่ตั้งแต่ฝันเมื่อคืนนี้ เขาก็ตระหนักถึงสิ่งที่ไม่เหมาะสม
ระยะห่างระหว่างเขากับเหรินหยางชิดเกินไปแล้ว
หยางหยางยังเด็ก ไม่เข้าใจ
แต่เขาไม่ควรที่จะไม่เข้าใจ
ความคิดอันตรายแบบนี้ เมื่อมันงอกเงยขึ้นมาแล้ว ก็ควรจะบีบให้มันดับไป
ยังจำได้ว่าก่อนที่เจียงจั๋วจะไปต่างประเทศ เขาขอร้องให้ช่วยสะกดจิตเหรินหยาง ให้เหรินหยางลืมเขาไปหนึ่งเดือน เพื่อที่เขาจะได้อยู่ต่างประเทศอย่างสบายใจ อยู่เป็นเพื่อนเพื่อนร่วมชั้นหญิงที่ป่วยเป็นโรคร้ายในช่วงเวลาที่เหลือของชีวิต
เจียงเยียนฉือไม่ได้คิดจะตกลง
เขาไม่มีสิทธิ์ที่จะลบความทรงจำของเหรินหยาง
แต่พอเห็นเหรินหยางร้องไห้จนตาบวมเพราะรูปถ่ายคู่ของเจียงจั๋วกับเพื่อนร่วมชั้นหญิง เขาก็ใจอ่อนลง
บางที การให้เหรินหยางลืมเจียงจั๋วไปหนึ่งเดือน อาจเป็นเรื่องดีก็ได้
เจียงจั๋วไม่ได้ไม่ชอบเหรินหยาง
เพียงแต่ยังเด็ก ยังไม่เข้าใจว่านี่แหละคือสิ่งที่เรียกว่าความชอบ
เจียงเยียนฉือกดขมับ
เขาก็จริงๆ ที่ไม่เหมาะกับการผ่อนคลายเกินไป พอไม่มีงานให้ทำ ก็จะคิดฟุ้งซ่าน
เขาเรียกพนักงานเสิร์ฟมาคิดเงิน
ก่อนจะออกไป เขารับสายจากฮั่วเฉินเพื่อนสนิท ให้เขาช่วยไปส่งแฟนที่คบผ่านเน็ตกลับบ้าน
เจียงเยียนฉือรู้ว่า ฮั่วเฉินมีคนที่คบผ่านเน็ตอยู่คนหนึ่ง