เจียงเยียนฉือเดินเข้ามา "และเธอ"
เหรินหยางหัวใจเต้นช้าลงครึ่งจังหวะ ตกใจจนเบิกตากว้าง
เจียงเยียนฉือหยุดห่างจากเหรินหยางหนึ่งก้าว จ้องมองใบหน้าของเธอ แล้วนึกถึงความฝันอันบ้าคลั่งเมื่อคืนอีกครั้ง
เขาหลบสายตา หมุนแหวนคู่ที่นิ้ว
"พ่อของเซี่ยเวยเอ๋อร์ชวนฉันไปทานข้าว ปฏิเสธไม่ได้ เลยบอกเขาไปว่าคืนนี้มีนัดแล้ว"
เหรินหยางอึ้งไปครู่หนึ่ง "งั้นฉันเป็นโล่หรือไง?"
"ไม่ใช่—" เจียงเยียนฉือเงยหน้าขึ้นจะอธิบาย
แต่กลับเห็นเหรินหยางยิ้มอย่างมีความสุข "ดีจัง! ได้ช่วยพี่ จริง ๆ ดีมากเลย!"
เหมือนกับโกลเด้นรีทรีฟเวอร์บ้านข้าง ๆ ขาดอยู่แค่จะแลบลิ้นเท่านั้น
นึกถึงภาพที่ไม่เหมาะสมอีกครั้ง เจียงเยียนฉือขมวดคิ้วเล็กน้อย
ส่วนเหรินหยางที่ตื่นเต้น เงยหน้าถาม "พี่เลิกงานกี่โมงคะ ฉันไปหาพี่ แล้วเราจะไปกินข้าวที่ไหนกัน?"
เจียงเยียนฉือกดภาพในหัวลง ใบหน้าปกติ "ไม่ต้อง เธออยู่บ้านเฉย ๆ ก็พอ"
ในใจเขารู้ดี ไม่ควรไปยุ่งกับเหรินหยางตามลำพังอีกแล้ว
เขาพูดต่อ "นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันลากเธอมาโกหก ต่อไปคงไม่แล้ว"
เหรินหยางรู้สึกหดหู่เล็กน้อย
เธอไม่รู้ว่าทำไม วิ่งไปที่ห้องเสื้อผ้า เลือกชุดที่เหมาะกับการออกเดทให้เจียงเยียนฉือหนึ่งชุด
สูทสีเขียวเทาอ่อน รุ่นโชว์ของอามีรี ทรงเข้ารูป หรูหราสะดุดตา จับคู่กับเสื้อเชิ้ตสีเขียวเข้มออกเทา
เจียงเยียนฉือมีผิวขาวซีด ผอมบาง เป็นไม้แขวนเสื้อโดยกำเนิด