ตอนกลางคืน เหรินหยางฝันไป
ฝันว่าเธออยู่ในห้องซ้อม ให้พี่ชายช่วยกดขาให้
แต่พี่ชายกลับกดเธอไว้กับบาร์กดขา
เธอตกใจกลัวจนอยากจะลงจากบาร์กดขา
แต่พี่ชายกลับประกบเธอจากข้างหลัง และจับคางเธอไว้
“หนีอะไรล่ะ”
“ตัวชื้นขนาดนี้ ไม่คันเหรอ”
เหรินหยางสะดุ้งตื่น
แสงยามเช้าส่องลงบนใบหน้าสีแดงเรื่อของเธอ ใต้ตายังมีละอองน้ำเคล้าอยู่
ทุกอย่างในฝันช่างสมจริงเกินไป
แต่เธอจะฝันถึงเรื่องแบบนั้นกับพี่ชายได้ยังไง…
พี่ชายเป็นคนเคร่งครัด รักษาตัวตลอดมา แต่ในความฝันของเธอกลับเป็นคนปากพล่อยพูดจาลามก
เหรินหยางพลิกตัว เอาหน้าซุกกับผ้าห่ม
ก็ต้องโทษ “หนัง” ของเหรินหมิงจู
แบบนี้เธอจะหน้ามีพี่ชายยังไงไหว?
โชคดีที่เมื่อคืนเจียงเยียนฉือสะกดจิตเธอไว้
เธอแค่ทำเป็นจำไม่ได้ ก็คงไม่เขิน…ใช่ไหม?
แต่พอเหรินหยางเดินออกจากห้องไป เห็นเจียงเยียนฉือ ภาพในฝันทั้งหมดก็พุ่งเข้ามาในหัว
…แบบนี้จะทำเป็นจำไม่ได้ยังไงไหว?
“หยางหยาง หน้าแดงจังเลย เป็นหวัดหรือเปล่า”
หยาโอจือถามอย่างเป็นห่วง พร้อมยื่นนมหนึ่งแก้วให้
เหรินหยางก้มหน้าหนักๆ “อื้ม เป็นหวัดนิดหน่อย เมื่อคืนฉันง่วงมาก เลยเผลอหลับไปบนพื้นห้องซ้อม…”
หยาโอจือสงสารลูกสาวเป็นอย่างมาก แล้วมองลูกชายคนโตอย่างไม่เห็นด้วย “เยียนฉือ ไม่ใช่ว่าเธอไปซ้อมกับหยางหยางทุกครั้งหรอกเหรอ ทำไมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหยางหยางนอนหลับอยู่ในห้องซ้อม”
เหรินหยางรีบพูดแทนเจียงเยียนฉือโดยไม่ทันคิด “ไม่ใช่ความผิดของพี่ชายค่ะ”