เมื่อคาบเรียนเต้นเลิก เหรินหยางก็ถูกเหมิงหลิงดึงไปที่มุมหนึ่ง
เหมิงหลิงสีหน้าจริงจัง
“หยางหยาง เมื่อวานฉันบอกเธอแล้ว ต้องรักษาระยะห่างจากผู้ปกครองผู้ชาย ครูผู้หญิงที่สอนชั้นก่อนเธอก็เดินใกล้ชิดกับผู้ปกครองผู้ชายมากเกินไป พอภรรยาเขารู้เข้า ก็ขับรถชนเธอ”
เหรินหยางสูดลมหายใจเบา ๆ
“……แบบนี้ไม่ผิดกฎหมายหรือคะ?”
เหมิงหลิงถอนหายใจ “จะมีอะไรขาวดำกันนักหนา? กล้าลงมือก็แปลว่ามีคนหนุนหลัง… แต่ถ้าเธออยากปีนให้สูงจริง ๆ ฉันก็ไม่ขวาง”
เหรินหยางหัวเราะคิกคัก
เธอโอบแขนเหมิงหลิง “พี่สาวเข้าใจผิดแล้ว คนเมื่อเช้านั้นเป็นพี่ชายของหนานหนาน”
เหมิงหลิง:“……”
เหมิงหลิงพูด “พูดอีกที ฉันว่าเธอกับเขาก็เข้าคู่กันดีนะ พี่ชายหนานหนานมีทั้งเงินทั้งหน้าตา เธอลองคบดูสิ?”
เหรินหยางขำจนตัวงอ
“พี่สาว อย่าล้อเล่นเลย เขาแค่มาขอบคุณฉัน”
“เธอนี่มันโง่จริง ๆ ไม่เห็นหรือไงว่าเขาส่งกาแฟยี่ห้ออะไรให้เธอ?”
“หนูรู้ค่ะ ก็ร้านที่อินเทรนด์ต้องต่อคิวซื้อไงคะ รสชาติก็แค่นั้น ตอนเปิดร้านใหม่ ๆ พี่ชายหนูซื้อให้หนูครบทุกรสชาติแล้ว มีอะไรพิเศษหรือคะ?”
เหรินหยางพูดอย่างตรงไปตรงมา
เหมิงหลิงอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วส่ายหน้าหัวเราะเบา ๆ
“ใครว่าเด็กสาวต้องเลี้ยงแบบฟุ่มเฟือย! อาจารย์ ข้าขอ enlightenment!”
สองคนกำลังคุยกันอยู่ จู่ ๆ มือถือเหรินหยางก็มีคำขอเพิ่มเพื่อน
เป็นฮั่วเฉิน
คงได้เบอร์โทรศัพท์เมื่อคืนไปแล้วหาเลขวีแชทเธอ บอกว่าอยากคุยเรื่องการเรียนเต้นของหนานหนาน
แต่เหรินหยางเป็นแค่ครูสอนแทน
เธอไม่ได้แอดฮั่วเฉิน แต่ส่งข้อความในกลุ่มงานหาเฉียวเว่ย บอกว่าผู้ปกครองของหนานหนานอยากแอดวีแชทครู