เหรินหยางสัมผัสได้ถึงสิ่งที่อยู่ในมือ—มันคือไฟแช็คที่ใช้สะกดจิต
เจียงเยียนฉือขมวดคิ้วเล็กน้อย แน่นอนว่าเขาไม่ยอมให้เหรินหยางนอนข้างๆ เขา
แต่เขาสะกดจิตหยางหยางได้ ให้เธอกลับไปนอนห้องตัวเองอย่างว่าง่าย
เจียงเยียนฉือโน้มตัวลง หยิบไฟแช็คขึ้นมา "แคร่ก" เสียงหนึ่ง เปลวไฟพุ่งขึ้น
แต่ครั้งนี้
ยังไม่ทันที่เขาจะพูดอะไร เหรินหยางก็ป่องแก้ม แล้วเป่าเปลวไฟดับ
เธอยิ้มแล้วพูดว่า "พี่คะ ในห้องนอนห้ามเล่นไฟ เดี๋ยวเล่นไฟแล้วจะปัสสาวะรดที่นอน"
"..." เจียงเยียนฉือชะงัก
มองไฟแช็คที่ดับแล้ว มองน้องสาวที่ยิ้มเต็มหน้า เขาเจ็บปวดกดขมับ
"พี่ปวดหัวเหรอคะ?" เหรินหยางลุกจากเตียง นิ้วกดลงที่ต้นคอของเขาพลางพูดอย่างว่าง่าย "หนูจะนวดให้พี่เอง"
ปีศาจน้อย
น้องสาวของเขาเป็นปีศาจน้อย
เจียงเยียนฉือคิดอย่างเจ็บปวด
ปีศาจน้อยพูดว่า "พี่คะ เราควรนอนแล้ว"
"...อืม"
เจียงเยียนฉือรู้ดีว่า ถ้าเขาไม่ตามใจเหรินหยาง แม้วันนี้จะไล่เธอออกไปได้ พรุ่งนี้เธอก็จะมาอีกอยู่ดี
เขานอนลง ภาวนาในใจว่ากระดูกงามเนื้อแดงล้วนเป็นสิ่งมารยา
กระดูกงามเงยหน้าขึ้น "พี่คะ พี่พึมพำอะไรอยู่เหรอ?"
"...ไม่มีอะไร นอนเถอะ"
ฝนนอกหน้าต่างโปรยปราย
หน้าต่างไม่ได้เปิด แต่กลิ่นดอกพุดยังคงหอมแรง ราวกับจะกลืนเขาให้จมดิ่ง
กลิ่นพุดหอมตลอดทั้งคืน
แม้แต่ในความฝันก็ไม่สงบ
วันรุ่งขึ้น เจียงเยียนฉือตื่นขึ้น
เขาลืมตาขึ้นก็เห็นใบหน้าขาวผ่องเล็กๆ ดั่งก้อนข้าวเหนียวหนึบ หนุนอยู่บนแขนของเขา
เจียงเยียนฉือแยกไม่ออกว่ากำลังฝันหรือเป็นความจริง