เจียงเยียนฉือวางสายโทรศัพท์ลง
เขากลัวว่าตัวเองจะพูดอะไรที่ฟังดูไม่ดีกับน้องชายมากไปกว่านี้
หลังอาหารเย็นจบ เจียงเยียนฉือมีประชุมกะทันหัน
เขาไปที่ห้องประชุมของโรงแรม เหรินหยางก็จะตามไปด้วย เหมือนหางติดตัวยังไงอย่างงั้น
เจียงเยียนฉือเปิดคอมพิวเตอร์ประชุม เหรินหยางก็นั่งฝั่งตรงข้ามถือโทรศัพท์ส่งเรซูเม่
เจียงเยียนฉือไปวิ่งที่ฟิตเนส เหรินหยางก็เดินตามไปปีนเขาข้าง ๆ
แม้กระทั่งตอนเจียงเยียนฉืออาบน้ำตอนกลางคืน เหรินหยางก็ต้องแย่งเข้าไปในห้องน้ำก่อน ปูแผ่นกันลื่น แล้วถอดปลั๊กไดร์เป่าผม
แล้วก็เงียบ ๆ อุ้มเก้าอี้ตัวเล็กไปนั่งเฝ้าอยู่หน้าประตู
เจียงเยียนฉือ: "...นั่งตรงนี้เหรอ?"
เหรินหยางพยักหน้า "ค่ะ"
แม้แต่ตอนเจียงเยียนฉืออาบน้ำ เธอก็ไม่ได้อยู่นิ่ง
หูข้างหนึ่งใส่หูฟังดูติ๊กต็อก อีกข้างหนึ่งก็ทำหน้าที่เฝ้าระวัง
ถ้าเจียงเยียนฉือไม่มีเสียงสักพัก เธอก็จะถามด้วยเสียงอ่อนโยนว่า "พี่คะ?"
หลังจากเดินทางมาทั้งวัน เสียงแหบเล็กน้อย ถ้าเจียงเยียนฉือไม่ตอบเธอ เธอก็จะเรียกซ้ำ ๆ หลายครั้ง
มีครั้งหนึ่งเธอเรียกไปเจ็ดแปดรอบ เจียงเยียนฉือก็ไม่ตอบ
เหรินหยางลุกพรวดพราด จะพังประตูเข้าไป
โชคดีที่ตอนที่เธอจับลูกบิดประตู เจียงเยียนฉือก็ตอบเธอ
"พี่อยู่นี่"
เหรินหยางถอนหายใจโล่งอก